Regen

De Maan was Vol. En het regende. Het regende. Het regende een beetje harder. Het regende een beetje meer. Dan weer wat minder. Maar het regende. De gehele dag door. 'It was pissing with rain', zingt mijn favoriete artiest in 'The day I met God'. Die ontmoeting heeft hij zeker gehad, vast wel vaker dan alleen een keer ook. Hij ziet hem elke dag. Als hij tenminste in de spiegel kijkt.

In elk geval. Na het eten merkte ik opeens dat het Niet meer regende. Het regende niet meer. Het was gestopt met regenen. Morrigan móest naar buiten. Het liep tegen achten toen ik ging. Geen enge mannetjes in het park die opeens van achteren aan kwamen en die rare dingen tegen me zeiden zoals gisteravond, wat een opluchting. Wat ik wèl zag: In het park waren 'ze' de hele dag bezig geweest met de opbouw van het jaarlijks terugkerende Parkpop-festival. In de stromende regen.

Toen

Morrigans gedachten schieten terug naar Toen. Toen ik ook zag dat 'ze' bezig waren met de opbouw van het festivalterrein. En waar op een mooie Juni-dag ook het podium klaar was waarop mijn favoriete artiest zou optreden. 'The first time, I ever saw your face', klinkt in mijn hoofd. Het was de eerste keer dat ik hem zag optreden. Adam Ant.  

Het is alweer vier jaar geleden, bedenk ik mij plotseling als ik onder het hoge, dichtbegroeide, donkergroene bladerdek doorloop. 2012. Jeetje. Toen was hij in dit park, waar ik mijn ongeveer dagelijkse wandelingen houd. De muziek klinkt in mijn hoofd. Hij begon met Car Trouble dat ik toen voor het eerst hoorde. Prince Charming zong op een magical way in een toegift, toevallig nèt nadat ik aan een bezoeker zei dat ik dat nummer had gemist.

Betoverd

Adam had Morrigan betoverd. Serieus. En ik hield van die betovering.Vier jaar geleden.In dat jaar zag ik hem nog eens op het podium.Het volgende jaar had ik een goed excuus om eindelijk naar Guernsey te reizen (waar ik al jaren heen wilde, maar op een vreemde manier kwam het er nooit van). Hij gaf er een optreden in St Peter Port. Morrigan heeft geen creditcard en ook geen 'debit card' zoals ze vroegen voor de betaling. Maar nog wel aan paar pond over van een eerdere reis naar Engeland. Die stopte ik in een envelop, stuurde ze op en de ticket lag klaar toen ik aankwam. Met Beltain 2013 zag ik hem op het podium staan. Toen hij 'Wonderful' zong, stonden we op exact een rechte lijn tegenover elkaar. Het podium stak niet hoog boven de menigte uit, we stonden op ongeveer ooghoogte. Het was een magische ervaring op mijn Magical Way.

Het was daar dat ik erachter kwam dat we ongeveer elkaars lengte hebben.  

Gedachten die bij me opkwamen toen ik dat festivalterrein in aanbouw zag.

En de zon scheen, de lucht trok steeds verder open en de merels begonnen weer te fluiten.

Tomorrow's Summersolstice!

Tijd vliegt

Tijd vliegt. De langste dag en de kortste nacht van het jaar worden overmorgen alweer gevierd. 
Litha, 21 juni, is het punt waarop het jaarwiel keert.
De dagen zullen niet verder lengen. Wij bereiken midzomer.

Met Midsummersolstice zal de jonge Koning Eik het opnemen tegen de oude Koning Hulst. Oud wint van jong. De dagen zullen geleidelijk korter worden.

Wat is uitgezet, kan nu rijpen.

Plantmaan

Vlak voor de krachtdag Litha, Midzomer, is het ook Volle Maan. De energie bouwt zich op. De maan van Plantmaan is morgen op haar krachtigst. In haar energie zit de kracht van rijping. De periode van zaaien, groei en bloei liggen alweer achter ons. Nu kan datgene waarvoor je hebt gezorgd, rijpen tot oogsttijd.
Tijd vliegt.

We gaan een tijd van relatieve rust in. Het gaat erom dat wat je hebt te onderhouden. Pas met de oogsttijd wordt het weer wat drukker. Geniet van de rustige periode. En vergeet niet datgene wat je hebt laten bloeien, met aandacht, zorg en liefde te koesteren.

Niet naar binnen

Toen Morrigan naar buiten ging voor haar wandeling door het park,
kwam juist de buurman thuis,

met aan zijn hand zijn zoontje van een jaar of twee.
Het kind huilde heel luid,
'Wat een verdriet',

Zei ik, 'Hij wil niet mee,'
antwoordde zijn vader,
'naar binnen, dat wil hij niet'.

Tsja, begrijpen, dat kon ik hem wel,
Dat kind voelde zich thuis bij moeder natuur
Plus: Juist in deze tijd is zij naar buiten gericht
En dan moest het jochie naar binnen,
voor hem natuurlijk veel te snel
Maar ja, een keuze had jij niet
Vandaar dit grote kinderverdriet,
Of was het puur peuterprotest?
In elk geval 'naar binnen'
dat klonk in zijn kleine oortjes
in het geheel werkelijk niet best.

Muhammad Ali

Morrigan used to box
Like a Morrigan should do

Mo was a real Champ
Gentleman boxer
Example for the sport

He choose New Moon's time to glide away
Returning to eternity,
as where we all come from

'We all come from the Godess/ And to her we shall return/ Like a drop of rain/ Flow into the ocean'
(Moving Breath)

Friday-evening visit

I felt the need of visiting my friends grave
For some time already, and this evening
I just couldn't ignore this feeling, so there I went.

He passed away, September of last year,
my big, dear friend

I only visited his grave once before
And it was by then that I also could hear
His voice, couldn't be ignored
Familiar, enthousiastic as he's always been

Pointing me the way to walk
As I forgot where they had laid him down.
Same thing happened this very evening,

I could hear his voice, talk
When I thought I went wrong,
and was turning around to take the other path,
I stronlgy got pulled back, he said: 'don't go on'
Within a second,
I suddenly stood
right in front of his humble grave

'Oh' I said, full of surprise
'Here it is', he gently said
Westham United scarf's still with him
*
So we had a chat
'Westham did extremely well, this season'
that is what I said,

I heard him laugh
Ofcourse, he'd seen it all

So we talked on, about football,
what happened and what became true,
we talked together, as we'd usually do
*
He said he agreed
that we would meet up over here
instead of in our mutual pub
As I told him I couldn't go there
since he left this earth,
And the place has changed a lot,
It was no longer our spot
*
We chatted on untill I had to leave
The western wind was coming up
on the very moment I said I would go

Just like the other day
I did feel pretty sad
when I had to walk away,
But in my back I felt
a little push,
it was him, telling me it was ok
*
To my big surprise
the world outside the graveyard
had changed within the time I spent
with him, it was akward
Big fog suddenly had come up

In the silence of the foggy world
I just drove away
in big, grey, covering veils
Giving the world this touch
of mysterious way

New Moon on Sunday

New Moon on a Sunday
Now, won't that be an invitation to walk 
your magical way

Put Sun and Moon together
On one day and get opposites
in One

Like He and I 
and I and He
become Sun and Moon
in One, you see

It is the dance of the universe
of attracting
and putting off 
Now's the time of getting together

While New Moon's time 
is time of watching in your own soul,
and time of easy going energy
Sun is asking to go outside
and overlook the whole

Enjoy this energy of two sides
On Sunday still to come
Watch your inside 
in the world
and become as One

Voorbij

Ik fietste voorbij
En ik zag jou
Zitten, 
op het kleine terras,
vlak langs de straatkant
Kijken naar mij

Ik keek terug naar jou,
Jij keek eens extra naar mij
'Dag, mevrouw',
is wat jij zei

Mijn hart sprong op,
Ik glimlachte,
van vrolijkheid
Keek nog eens naar jou,

Jij keek naar mij
En toen waren die paar seconden
voorbij

Touch

Do you like to be touched
Touched in your heart?

Or would you rather build a fence
to avoid a real touch?

Touch can be dangerous
Touch can be frightning
'Don't get too close, I might get hurt'
Thinking of the past, thinking of the future

But touch can be wonderful
And touch can mean enlightning
Think of that song,
or think of  that painting

Do you dare to feel,
feel for real?
Or rather not, and change into steel?
Not getting touched
is a way of security, too

What suits you best
a No or a Yes?

Wandeling

Mijn remedie tegen de negatieve energie van vandaag is wandelen. Het weer is niet optimaal. De lucht dreigend grijs, mini-spatjes regen, maar: de wind blies niet zo hard als afgelopen week. En ach, die paar druppeltjes waar je niet echt nat van wordt. Een gok is het om zonder paraplu te gaan, want je weet maar nooit hoe wijd de Godin de douchekraan gaat openzetten. Morrigan gokt het erop en ook met douche had ik nog heerlijk gevonden.

Dus ik zet koers richting kust. In de duinen aangekomen hoor ik in de verte het geruis van de zee. De vogels fluiten altijd zó enthousiast in mei. En het zijn er altijd zoveel.

Ik begin te wandelen, eerst een stukje naar het noorden. Bij een strandopgang kijk ik naar het westen en geniet van het uitzicht op de zee die naadloos aansluit en overgaat in de lucht.

Een fotograaf vertelde mij eens dat zijn zoontje van 3 hem verbaasde. Bij een dergelijke lucht wees het jongetje naar zee en zei: 'Kijk papa, daar vliegt een boot.'
Papa twijfelde even en dacht dat hij zijn kind in een blijkbaar vreemde bui een en ander verkeerd had uitgelegd. Namelijk dat vliegtuigen vliegen en boten varen. Maar hij keek nog eens goed en zag ineens wat zijn zoontje bedoelde.
Wie op een grijzige dag over zee kijkt, en ver weg een boot ziet, ziet een boot vliegen. Want de zee en lucht vloeien in elkaar over, de afscheiding tussen zee en lucht is niet zo scherp, waardoor benden boven lijkt.
Morrigan zag dus in de verte drie tankers als Zeppelins in de lucht hangen.

Door de duinen loop ik terug naar het zuiden, ruik de heerlijke lucht. Alles ruikt altijd extra lekker als het een klein beetje regent. Of als het net heeft geregend. Uiteindelijk kom ik bij de kleine boulevard, loop daar een stukje rond en wandel dan richting het oosten, om weer naar huis te gaan.
Maar nu voel ik mij pas weer helemaal in harmonie met de natuur, weer helemaal een met het universum en verbonden met mijn omgeving. Om die verbondenheid wat steviger te verankeren, besluit ik nog wat langer door de duinen te lopen. In een duinpan zoek ik naar de vos die ik hier wel eens heb gezien. Maar meneer Vos in de Duin houdt zich schuil vanavond. Ik klim een steile duin op, kijk over het prachtige, rustige landschap uit, loop zachtjes weer naar beneden en als ik voel dat ik mij weer echt heb verbonden, keer ik weer terug naar huis.

Negatieve energie

Het is weer Volle Maan geweest, gisteravond heb ik er nog even op gezeten. De energie is weer zwaar en voor mij nog steeds voelbaar. En vreselijk maar waar, Morrigan heeft werkelijk de smoor in. Nee, dit is geen leuk stukje, dus als je er geen zin hebt, klik je hem maar snel weg. 

Er is een negatieve energie waarvan ik hoop dat die mij snel zal verlaten. Waar gaat het om?

De vreselijke benedenburen die eerder al aangaven boos en beledigd te zijn nadat ik aanbelde voor hulp - de Nigeriaanse buurvrouw vertelde mij dat ik nooit had mogen aanbellen om hulp aan haar man te vragen, want dat zou in Afrika not done zijn -, zetten sinds afgelopen week de kinderfietsjes van hun zoon en dochter in de kleine gemeenschappelijke ruimte onder de brievenbussen van het portiek. Wie een fiets of iets anders groots uit de kelder naar boven wil brengen, kan er niet of amper langs, afhankelijk van hoe de fietsjes staan opgesteld. De fietsjes staan pal onder het bord waarop onder meer is aangegeven dat het niet de bedoeling is dat er allerlei eigendommen van bewoners in gemeenschappelijke ruimten worden uitgestald.

Omdat ik niet meer on speaking terms met het gezin ben - zij hebben duidelijk aangegeven geen contact meer te willen, omdat ik aangaf mij niet te willen aanpassen aan hun Afrikaanse gewoonte - kan ik niet aanbellen. Tenzij ik ruzie wil. De rest van de bewoners heeft blijkbaar ook moeite hen aan te spreken. Niemand doet het. Of het interesseert ze niet, dat kan natuurlijk ook. Eenmaal heeft een andere buurvrouw de betreffende buren trouwens wel aangesproken, op aanhoudende harde muziek. Ook zij kwam ontdaan weer thuis, vertelde zij mij later.

Praten met deze mensen heeft dus geen zin.

Dus dan maar naar de conciërge die vier dagen per week spreekuur houdt. Hij zou wel op verschillende tijdstippen komen kijken, beloofde hij mij. Ik vertrouw de man, maar het akelige is dat de fietsjes er tijdens werkuren nooit staan. Door de weeks gaan de kinderen erop naar school en na schooltijd spelen ze buiten, rond vijven versperren de fietsjes de doorgang pas.

Ik vraag mij toch echt af waarom mensen niet gewoon kunnen doen. Ze hoeven niet met mij te praten. Ik laat hen met rust. Zij passen zich niet aan aan de gewoonten van hier en ik pas mij niet aan aan de gewoonten uit hun Afrikaanse land. Er wordt niets van hen verlangd.
Maar waarom kiezen ze er nou voor om hun spullen in de weg te zetten, in ruimten die voor iedereen gemakkelijk toegankelijk moeten zijn? De fietsjes zijn bovendien zo licht dat je ze zonder moeite even in de kelder kunt neerzetten.

Maar dat zal in Afrika ook wel niet de gewoonte zijn. Daar zullen ze vast alles met elkaar delen. Behalve hulp bieden dan. Voor hulp mag een (alleenstaande?) vrouw alleen een vrouw aanspreken. Want een vrouw die een man om hulp vraagt, tast hem in zijn eer aan. Ja, het is iets waar Morrigan gewoon de smoor over in heeft.