Zomer onder herfst

Het voelt als zomer.

Maar, als ik naar buiten kijk... 

Zwiepende takken onder een grijze lucht.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het najaar staat alweer voor de deur en ik zucht. 

Maar onder die herfstige aanblik zit hij er nog steeds. 

De zomer. Onzichtbaar, maar waar. 

Dus voor de voorspelde buien komen, rijd ik in de morgen 

nog even richting zee. 

Vanaf de parkeerplaats eerst door de duinen. 

Oranje besjes in duindoorns en 

grote, rode rozenbottels in struiken kleuren de heuveltopjes en de valleitjes. 

In de verte hoor ik de golven spelen 

een onstuimig spel vandaag.

Ik steek het duin over, naar het strand. 

De wind heeft vrij spel, door de lucht vliegen fijne korreltjes zand. 

Met grote snelheid en met witte schuimkoppen er bovenop 

rollen ze onder luid gebrul 

naar de kust ('de Haagse kust' - niet 'de Zeeuwse... '). 

Ze roepen luid en ze slaan 

en trekken zich dan snel terug.

Ik stap een stukje langs de zee, bij de volgende strandopgang, waar op een groot bord 

5 staat getekend,

loop ik de duinen weer in, terug naar de auto. 

Rijd ik weg, breekt de wolk.

Maar als ik mijn wijk kom ingereden, dan is het droog.

Ik parkeer 

en als ik uitstap kijk ik omhoog, 

glimlach van binnen

'Bedankt voor de timing'.

Want ik moet nog een stukje lopen voordat ik thuis ben.

En droog overkomen vind ik toch wel zo fijn.

En mijn paraplu? Ja, die lag natuurlijk binnen.

On the magical way

De Volle Maan van afgelopen zondag was er een van volle energie. Van opbouwende energie. Van aardse energie en van energie van dromerig verlangen. Wat een spagaat maar weer waarin je je dan kunt bevinden. De ene kant.. en de andere kant. Toen kwam ook nog de eclips, moment van onderbreking. Deze Volle Maan was een absolute Magical Moon.

De magical full moon van september bracht mij terug op de magical way. Ik stond al even voor de kruising. Welke afslag ga ik nemen? Ik laat mijn voeten gaan waar ze willen. Toevalligheden doen zich alweer een tijdje voor. 

Synchroniciteit, toevalligheid

Zo'n 'toevallige samenloop van omstandigheden', synchroniciteit, deed zich vorige maand bijvoorbeeld voor. Hij en ik hadden afgesproken dat we elkaar de volgende dag zouden zien. De man die me zo diep raakt met woorden en met drums en met wie ik mij op een magische manier verbonden voel. Dus ik was weer in Londen. 

Ik had zijn optreden met een nieuwe groep gezien, nieuwe groep, nieuwe energie, nieuwe sound. Met meer nostalgische klanken, maar met de stuwende energie je op zijn minst laat bewegen. Laten we zeggen: iedereen die stond, stond te dansen. De muziek nam ons allemaal mee op een onzichtbare, ontastbare maar energieke reis in de avond langs de Theems.  

Als de muzikale trip is afgelopen, lopen we na wat omzwervingen in de pub naar elkaar toe. Omhelzing, kusje op mijn lokken die voor mijn rechter wang krullen. 'We zien elkaar morgen,' zegt hij. Ik zeg ja en vraag of hij het wel wil onthouden. Natuurlijk onthoudt hij het, zegt hij. Ik wandel de zomeravond in, langs de rivier en naar de prachtig verlichte brug over de rivier.

De volgende dag

Het zonnetje schijnt. Ik zit op een bankje in een park, schuin onder de rails van de Overground en ben aan het schrijven. Achter mij spelen kinderen vrolijk op de speelplaats bij hun schoolgebouw. Ik hoor een 'ping' op mijn telefoon. 

Toevallig schrijft hij mij een berichtje op precies het moment waarop ik een tekstje voor hem schrijf. Hij schrijft op de digitale snelweg, ik op tastbaar papier. Ik schrijf een tekstje voor bij een cadeautje voor hem. Hij vraagt of ik over een uurtje, om 12 uur, bij hem kan zijn. We zouden elkaar dan treffen op het station, wel zo praktisch en gemakkelijk. 

Toevallig zit ik op het moment waarop hij mij schrijft, dichtbij het station waar ik moet zijn om naar hem toe te gaan. 

Had hij eerder geschreven, dan had ik zijn berichtje niet direct gezien; ik was toen nog aan de wandel in die heerlijke ochtendzon. Waarschijnlijk had hij dan ook om een vroegere tijd gevraagd die ik niet had kunnen halen. Geen man overboord, maar het gaat om de toevalligheid. Als ik alvast op de trein was gestapt, dan was ik er veel eerder aangekomen. Had hij in de middag geschreven, dan was ik vanaf een andere plek naar hem toe gegaan. Mijn idee was om weer eens naar Kew Gardens te gaan. 

Maar zijn timing was perfect. Precies zoals hij drumt. Perfecte timing. Synchroniciteit. Precies op het moment waarop ik zat te schrijven, schreef hij ook. En als ik even later in de trein zit, kan ik hem laten weten dat ik inderdaad om 12 uur op 'zijn' station kan zijn. 

Hoe toevallig dat ik op een plek was vanaf waar ik precies met een uurtje bij hem kon zijn. En hoe toevallig dat hij schreef op het moment waarop ik schreef. 

We hebben een perfecte ontmoeting met koffie en een cadeautje. En daarna voel ik de drang om naar het centrum te gaan, mijn hartslag past nu beter bij de stad dan bij de prachtige botanische tuin. Kew bezoek ik een andere keer, besluit ik.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Synchroniciteiten doen zich vrijwel dagelijks voor in je (mijn) leven op de magical way. Soms zijn het wel erg toevallige toevalligheden, deze zijn nadrukkelijk aanwezig. Soms zijn het meer bescheiden toevalligheden. Als je er maar even op wilt letten.    

Moon of the Rose

Is it just coincidence

Or is it meant to be

That exactly today I got this feeling

Of going back on this blog, Magical Way

Full Moon it is

Moon of the Rose

What is it that you can offer to let something else important grow?

While the moon will shine bright

You'll get the answer, it will be whispered in the air, tonight

Happy New Moon

Het donker begint merkbaarder meer ruimte te winnen. 

Waren dag en nacht op 21 september met Mabon in balans, nu maakt het licht van de dag steeds meer plaats voor het donker van de nacht. Elke week merk je dat het donker iets eerder invalt. 

We zijn op weg naar Samhain. Op weg naar 31 oktober komen we eerst nog langs de Nieuwe Maan. Komende zaterdag hult de maan zich in het donker. Zet je zintuigen dan open en ervaar de soepele energie van de Nieuwe Maan. 

Als het kan, beweeg dan mee op die makkelijke energie van Nieuwe Maan. Je zult merken dat je je ideeën makkelijker in de praktijk brengt en gesprekken fijn verlopen. 

Happy New Moon!

Volle Maan met Lughnasadh

Wat gaat de tijd toch snel! Vooral vanaf het moment dat het jaarwiel op 21 juni is gekeerd en de lange dagen langzaam aan weer korter worden, lijkt de tijd te versnellen en het wiel sneller te rollen dan in de periode van de Midwintersolstice 21 december tot de Midzomersolstice. 

Nu staat 1 augustus alweer voor de deur! 

Dat betekent tijd voor het eerste oogstfeest (graan is de eerste oogst), Lughnasadh. Als je niet was vergeten te zaaien eerder het jaar, kan je zien hoe je oogst is geworden. 

Eerste spirituele oogst

Wat had je aan het begin van het jaar uitgezet en is het gegroeid? Hoe is het gegroeid? En hoe is het geworden? Hoe kijk je er tegenaan? Is het voor herhaling vatbaar. of zal je volgend jaar in zaaitijd iets anders uitzetten? Wees in alle gevallen dankbaar voor je eerste oogst van het jaar. Want oogst je geen blijheid, dan oogst je wel een les.

Volle Maan

Heb je je akker braak laten liggen om bij te komen van alle inspanning van voorgaande jaren (of je met Imbolc om andere redenen niet hebt gezaaid), geniet 1 augustus dan gewoon van Lughnasadh in graantinten, geniet van het seizoensfruit en brood. 

En geniet van de Volle Maan. Die staat met Lughnasadh aan de hemel. Volop energie dus! Een fijne dag om te mediteren op je eerste oogst en op de energie van de maan.

  

Castles of Air (2)

I just read Castles of Air published two years ago. How time flies.

Castles of Air I built, it might be so.

But I feel a cloud of softness around us when we are together.

It touches me deeply, my very soul.

So, lady who spoke to me: 

I built a Castle of Air, 

and I love being there,

 

The mood is soft and friendly,

nowhere else to be found, only when we're together, 

Walking, 

Talking, 

I love is walk and

I love his talk,

Voice of kindness, nowhere else to be heard, 

only when we're together.

And when he kisses me goodbye

I fly, I just fly 

Last time we looked 

in eachother's eyes

after we kissed and said our gentle goodbyes

In is eyes I saw his warmth, his pain, 

his beauty, kindness and I went away  

Left the warm bath we just immersed ourselves in.

Or, as she would say, left my Castle, built of just Air

Oh, how I love being right there

Thank the Godess of being with me 

on the magical way where he and I meet

For a short while,

though love is complete

So, still I stay in 

My castle, my Castle of Air

And sometimes he steps in,

Think he likes being here

Castles of air

 Castles of air I build

That's what she said

While I thought I just feel love

for him

and was trying to get some loving back

Too big, this story 

That's what she said

There is nothing in it, she adds

'Nada'

And that makes me sad

Don't want to believe her

While I know I should

Don't want to believe her

Because he is too sweet

Don't want to believe her

No, I won't believe her

Don't believe her

But at the background

This little, mean voice whispers

my fear

It hurts

this thought

This thought is breaking me down

And I don't want to feel

Don't want to feel

No, I don't want to feel

that...

So I won't think that thought anymore

Of him with no feelings 

No, I won't think that again

And everything is allright 

He will come close to me

Volle Maan

van 24 juli bouwt zich op, de energie die de Maan van de Roos met zich meebrengt is al voelbaar. Volle manen brengen altijd spanning met zich mee. Slecht slapen, overdag moe zijn, irritaties, het hoort er allemaal bij. Deze Volle Maan is de opmaat naar Lammas, het eerste oogstfeest van het jaar op 1 augustus.

De Maan van de Roos vraagt om een offer. Wat geef je op om plaats te maken voor iets nieuws? Overdenk. En ga in vrije meditatie, zie wat er komt. Los van alles.

De hulst is de boom die bij de Maan van de Roos hoort. Kan je bij een hulst mediteren? Of een takje hulst op je altaar leggen voor je meditatie? Een wandeling in een park of een bos waar ook hulst is te vinden, kan je in meditatie doen. Je neemt de energie vanzelf mee. 

Na je Volle Maan ritueel dat je zelf inkleedt, loopt de energie weer soepeler. Je weet wat je loslaat om iets anders beter te laten groeien.

Happy Full Moon 

Toevallig

 fietste ik naar 'mijn' slijter voor een rood wijntje. Op mijn stalen ros dacht ik eraan hoe leuk het zou zijn weer eens op een paard te zitten. Ik houd van paarden en heb tot een tijdje terug veel paard gereden. Kort flitste er een plaatje door mijn gedachten, zat ik even niet meer op mijn fietszadel, maar in het zadel op een paardenrug. Het beeld duurde een seconde, ik glimlachte en trapte vrolijk verder op de magical way.

Afstappen voor het zebrapad, de drukke weg oversteken met de fiets aan de hand, een klein stukje nog naar de winkel waar ik mijn fiets standaard bij een fietsbeugel neerzet. Als ik naar de fietsbeugel loop, zie ik daar... 

Toevallig. Of niet. The magical way:

Hij komt net uit de supermarkt naast de slijter. Zijn boodschappentassen op de grond. Hij wil zijn fiets van het slot doen. Ik lach en spreek zijn voor- en achternaam uit. Hij kijkt op en een brede lach verschijnt op zijn gezicht. Hij laat zijn fiets en boodschappen even staan en loopt naar me toe. 

Mijn oude paardrij-instructeur. 

Hartelijke begroeting. Een seconde een vraag, een korte omhelzing volgt. Het mag, ik ben net dubbel gevaccineerd en gezien zijn leeftijd neem ik aan hij ook, we staan buiten en zijn geen van beiden verkouden. Ik vind het verantwoord. Daarna stappen we naar achter en we halen kort wat herinneringen op. Hij geeft nog een paar uurtjes per week les vertelt hij. 

Over een paar weken zit Morrigan weer te paard.  

Eerst even wat conditie opbouwen.

 

Alsof er niets aan de hand is

Hoewel iedereen moe is van Het Virus en vooral De Maatregelen, hebben we ons toch aan de maatregelen te houden om Braziliaanse toestanden te voorkomen. 

Ik behoor tot de categorie mensen die wel gelooft in het virus en de gevaren ervan. En ik wil me wel houden aan de veiligheidsmaateregelen, Hoe vervelend soms ook. Omdat ik geloof in de effecten ervan. Ook geloof ik in groepswerking.

En dan een simpeler variant: Regels zijn er om je aan te houden. Anders werkt een maatschappij niet.

Dus ik doe mijn best om me aan de regels te houden. Hygiëne voorop. Altijd, nu een beetje extra. Houd afstand. In de winkel graag zelfs. Dat mag van mij altijd wel. 

Ja, dat mondkapje. Eerlijk is eerlijk, ik heb er een hekel aan en het zal voor mij nooit wennen. Ondanks mijn afkeer ervan, draag ik hem als ik een supermarkt binnenstap. En daar verbaas en erger ik mij keer op keer. 

Supermarktbezoek

Van de week had ik zin om een paar supermarktbezoekers eens stevig aan te pakken. Telde ik in een half uurtje vijf klanten zonder mondkap op. Twee vrouwen van rond de 30, een obese vrouw - risicogroep - van ergens achter in de 50, een vrouw van achter in de 80 zo niet ergens in de 90 en nóg een stokoude bejaarde vrouw in haar 80-er jaren. Juist de groep die het meest kwetsbaar zijn. Voor wie telkens werd opgeroepen solidair met hen te zijn. Juist daarom heb ik me dus aan die twee oudjes het meest geërgerd. De groep voor wie we het in eerste instantie allemaal moesten doen, solidair zijn. Maar zelf liepen ze zonder mondkap door de winkel. En nee, ik geloof niet dat ze dementerend waren. 

Mijn bloed kookte. Ik had zin om ze even flink de waarheid te vertellen. Dat ze een mondkapje bij de ingang konden kopen als ze die waren vergeten. Dat het behoorlijk asociaal is om door te lopen zonder een om te hebben. En dat de maatregelen voor een belangrijk deel voor hen zijn genomen. 

En die jongere vrouwen? Ja, daar had ik ook wel iets tegen willen zeggen. Maar ik hield mij in. Corrigeerde mijzelf in gedachten. Ik werk niet in die supermarkt. En ik ben ook niet getraind als veiligheidsmedewerker of agent. 

Boog

Ik ben met een extra grote boog om deze figuren heen gelopen en heb het later gemeld bij de caissière. Die reageerde eerst met de opmerking dat zij nog geen klant zonder mondkapje had gezien. Ik wees dat ze even achterom moest kijken. Daar zette de veel te dikke vijftiger haar boodschappen net op de loopband. Ik zei erbij dat ik er zo nog vier anderen had gezien. Een van de dertigers had haar mondkapje tot onder haar kin getrokken, iets wat ik vaker zie bij mensen. Kunnen ze hem lekker schijnheilig weer omhoog doen als ze in de rij gaan staan.  

De caissière keek over haar andere schouder. Staat er niemand bij de ingang? Nee, er stond niemand bij de ingang om op te letten. Ze waarschuwde haar collega's. Dat er toch iemand moest surveilleren. En dat vind ik nou te treurig voor woorden. Dat wij als volwassen mensen een oppas in de super nodig hebben. Alsof we na al die tijd nog niet weten wat de bedoeling is. Echt hoor. Om te janken.   

Lak en wijzen

Het zijn maar een paar voorbeelden van hoe mensen lak aan de regels hebben. En wijzen naar de overheid dat die niets doet. Wel erg simplistisch. Als mensen laten zien dat ze zich aan de basisregels houden, is er natuurlijk veel meer mogelijk zolang het vaccineren nog niet rond is (en ja, dat is een rampenplan, maar wij als samenleving kunnen ook gewoon iets doen, namelijk zelf verantwoordelijkheid nemen en meewerken). Daarvan ben ik heilig overtuigd. Maar ja. Dat middelvingergedrag zorgt ervoor het aantal besmettingen blijft oplopen en dat de boel extra lang dicht blijft. Tot mijn grote ergernis.