Autumn Leaves

Autumn leaves, a magical way. I only know the title of that famous jazz-song, listen:

Autumn Leaves. 

And I think:

Autumn

Leaves the Summer behind

in red, yellow and brown 

leaves

Today a quiet Autumn day

Tomorrow could be different

Like our lives, always changing ways

Which one to chose, what way to go

Which route is open, which one's dead end

Just have a look and try

And if it's dead end, go back and 

Find another way,

Like Autumn does: rain here, storm there and then 

a quiet day

With Autumn Leaves 

in the streets and on the grass

Colourful, a happy feast

Autumn Leaves

Aardse ergernis: Weer veel meer daklozen en ook meer miljonairs

Misschien is het een na-effect van de Volle Maan van gisteren. Misschien is het gewoon een aardse ergernis. Morrigan windt zich op over het bericht dat Nederland veel meer daklozen telt dan tot nog toe bekend was. Vorig jaar en het jaar ervoor was dit óók al het geval.

Werd er eerder niet goed geteld? Of raken steeds meer mensen dakloos? 

Beide. Eerder werden mensen van 65-plus zonder dak boven het hoofd niet meegeteld en kinderen ook niet. Die groep erbij getrokken. Later kwamen daar de mensen bij die coachsurfen: bij vrienden of familie verblijven bij gebrek aan een eigen huis. Nu komen daar ook de mensen bij voor wie huisuitzetting dreigt, die kan je natuurlijk al meenemen, want is zo'n besluit genomen, dan wordt dat zelfden teruggedraaid. 

Eigenlijk maakt het ook niet uit of er iets aan de telling scheelde. Het gaat erom dat allerlei mensen geen volwaardig dak boven hun hoofd hebben. In een land dat zich tot de rijkste landen van de wereld mag rekenen. 

Het dagblad Trouw bericht vandaag over de toename van het aantal daklozen. In Eindhoven hebben negenhonderd kinderen een vader of moeder die dakloos is. In Amsterdam en Den Haag blijkt 1 procent van de inwoners geen eigen adres te hebben. 

Gewone mensen

En dat beeld van oude zwerver klopt al heel erg lang niet meer. Gewone mensen die al op alles hebben bezuinigd belanden op straat, met kinderen en al, als 'het moet' (wie verplicht je eigenlijk om mensen daadwerkelijk de straat op te gooien?). Nee, het zijn ook niet alleen (arbeids-) migranten die op straat belanden, alsof dat minder erg is, maar dit terzijde. 

Extra risico om dakloos te raken is een relatiebreuk. Meestal willen mensen dan niet meer een huis met elkaar delen. Maar waar vind je een betaalbaar alternatief? Baanverlies of bedrijfsopheffing zijn andere risico's om van 'have' naar 'not have' te gaan.    

Energiekosten

Voorbeeld om de ellende te schetsen: Je bezuinigt je gek op energiekosten. Maar wie dit jaar minder stookt, betaalt alsnog een hogere rekening, want de belasting op energie schiet als een raket zo vrolijk omhoog.

Het is voor een groeiende groep mensen ondoenlijk om van een bescheiden inkomen te leven. Ook al koop je geen nieuwe kleding meer, stook je alleen als het vriest - de schimmel heeft overigens vrij spel als je niet stookt, maar goed, corporaties zullen met de vinger naar de huurders wijzen voor slecht gedrag - en ga je nooit uit. Kinderen groeien uit hun kleding en schoenen. Soms slijt je kleding ook en waarom zou je sloeberig over straat moeten gaan? Zodat mensen naar je kunnen wijzen 'kijk, die stakker'? Of erger: je kunnen mijden, omdat je te min bent om mee om te gaan.  

Het daklozenprobleem is al heel lang bekend, maar een oplossing wordt steeds niet geboden. Terwijl er heus oplossingen zijn te bedenken. 

Zoals je mensen de duimschroeven kunt aandraaien, zijn ze heus weer los te draaien. Je moet het alleen maar willen.

Miljonairs  

Tegelijkertijd telt Nederland dit jaar weer meer miljonairs. Dat is dan het blije nieuws. Hartstikke leuk.

Als land lijken we daar jammergenoeg niet echt mee vooruit te gaan. De kloof tussen en arm en rijk wordt steeds Amerikaanser, lees: groter en intenser. 

Kijk, als al die miljonairs de armsten die dakloos raken zouden willen helpen... 

Ai. Vergeet ik even met mijn poten van de hardwerkende miljonairs af te blijven. Mogen zij alsjeblieft zonder schuldgevoel van hun zo zorgvuldig opgebouwde vermogen genieten? In een villa waar geen daklozenopvang in de buurt mag komen, want o jee. Nee, een daklozenopvang past beter in een toch al arme buurt. Daar valt het minder op. En is makkelijker te regelen voor gemeenten bovendien; bewoners kennen daar de wegen niet om plannen tegen te houden. Die kennis zit natuurlijk bij de welgestelden.  

Iedereen lost zijn eigen problemen maar op. Cliché: 'Waar een wil is, is een weg.' Of 'Zachte heelmeesters maken rottende wonden'. 

Verwarring

Waarom wordt vriendelijkheid zo vaak verward met domheid? En hoe kan het dat als je geen berekenende, sluwe inborst hebt, je veel eerder aan de zijlijn staat dan wanneer je daar wel over beschikt? 

Hoe kan het dat mensen zelfs trots kunnen zijn op hun hardheid? Hardheid is niets om trots op te zijn.

Een oplossing? Die zie ik alleen in een mentaliteitsverandering. 

Mag er wat meer zachtheid bij de harde kant van Nederland komen? Dat zou fijn zijn. Betaalbare huizen bouwen voor mensen die minder geld hebben of zelfs een gemiddeld inkomen hebben, kan heus. Moet je alleen met minder winst genoegen nemen... 

En rijkdom is er om te delen.

 

      

 

Zomer onder herfst

Het voelt als zomer.

Maar, als ik naar buiten kijk... 

Zwiepende takken onder een grijze lucht.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het najaar staat alweer voor de deur en ik zucht. 

Maar onder die herfstige aanblik zit hij er nog steeds. 

De zomer. Onzichtbaar, maar waar. 

Dus voor de voorspelde buien komen, rijd ik in de morgen 

nog even richting zee. 

Vanaf de parkeerplaats eerst door de duinen. 

Oranje besjes in duindoorns en 

grote, rode rozenbottels in struiken kleuren de heuveltopjes en de valleitjes. 

In de verte hoor ik de golven spelen 

een onstuimig spel vandaag.

Ik steek het duin over, naar het strand. 

De wind heeft vrij spel, door de lucht vliegen fijne korreltjes zand. 

Met grote snelheid en met witte schuimkoppen er bovenop 

rollen ze onder luid gebrul 

naar de kust ('de Haagse kust' - niet 'de Zeeuwse... '). 

Ze roepen luid en ze slaan 

en trekken zich dan snel terug.

Ik stap een stukje langs de zee, bij de volgende strandopgang, waar op een groot bord 

5 staat getekend,

loop ik de duinen weer in, terug naar de auto. 

Rijd ik weg, breekt de wolk.

Maar als ik mijn wijk kom ingereden, dan is het droog.

Ik parkeer 

en als ik uitstap kijk ik omhoog, 

glimlach van binnen

'Bedankt voor de timing'.

Want ik moet nog een stukje lopen voordat ik thuis ben.

En droog overkomen vind ik toch wel zo fijn.

En mijn paraplu? Ja, die lag natuurlijk binnen.

On the magical way

De Volle Maan van afgelopen zondag was er een van volle energie. Van opbouwende energie. Van aardse energie en van energie van dromerig verlangen. Wat een spagaat maar weer waarin je je dan kunt bevinden. De ene kant.. en de andere kant. Toen kwam ook nog de eclips, moment van onderbreking. Deze Volle Maan was een absolute Magical Moon.

De magical full moon van september bracht mij terug op de magical way. Ik stond al even voor de kruising. Welke afslag ga ik nemen? Ik laat mijn voeten gaan waar ze willen. Toevalligheden doen zich alweer een tijdje voor. 

Synchroniciteit, toevalligheid

Zo'n 'toevallige samenloop van omstandigheden', synchroniciteit, deed zich vorige maand bijvoorbeeld voor. Hij en ik hadden afgesproken dat we elkaar de volgende dag zouden zien. De man die me zo diep raakt met woorden en met drums en met wie ik mij op een magische manier verbonden voel. Dus ik was weer in Londen. 

Ik had zijn optreden met een nieuwe groep gezien, nieuwe groep, nieuwe energie, nieuwe sound. Met meer nostalgische klanken, maar met de stuwende energie je op zijn minst laat bewegen. Laten we zeggen: iedereen die stond, stond te dansen. De muziek nam ons allemaal mee op een onzichtbare, ontastbare maar energieke reis in de avond langs de Theems.  

Als de muzikale trip is afgelopen, lopen we na wat omzwervingen in de pub naar elkaar toe. Omhelzing, kusje op mijn lokken die voor mijn rechter wang krullen. 'We zien elkaar morgen,' zegt hij. Ik zeg ja en vraag of hij het wel wil onthouden. Natuurlijk onthoudt hij het, zegt hij. Ik wandel de zomeravond in, langs de rivier en naar de prachtig verlichte brug over de rivier.

De volgende dag

Het zonnetje schijnt. Ik zit op een bankje in een park, schuin onder de rails van de Overground en ben aan het schrijven. Achter mij spelen kinderen vrolijk op de speelplaats bij hun schoolgebouw. Ik hoor een 'ping' op mijn telefoon. 

Toevallig schrijft hij mij een berichtje op precies het moment waarop ik een tekstje voor hem schrijf. Hij schrijft op de digitale snelweg, ik op tastbaar papier. Ik schrijf een tekstje voor bij een cadeautje voor hem. Hij vraagt of ik over een uurtje, om 12 uur, bij hem kan zijn. We zouden elkaar dan treffen op het station, wel zo praktisch en gemakkelijk. 

Toevallig zit ik op het moment waarop hij mij schrijft, dichtbij het station waar ik moet zijn om naar hem toe te gaan. 

Had hij eerder geschreven, dan had ik zijn berichtje niet direct gezien; ik was toen nog aan de wandel in die heerlijke ochtendzon. Waarschijnlijk had hij dan ook om een vroegere tijd gevraagd die ik niet had kunnen halen. Geen man overboord, maar het gaat om de toevalligheid. Als ik alvast op de trein was gestapt, dan was ik er veel eerder aangekomen. Had hij in de middag geschreven, dan was ik vanaf een andere plek naar hem toe gegaan. Mijn idee was om weer eens naar Kew Gardens te gaan. 

Maar zijn timing was perfect. Precies zoals hij drumt. Perfecte timing. Synchroniciteit. Precies op het moment waarop ik zat te schrijven, schreef hij ook. En als ik even later in de trein zit, kan ik hem laten weten dat ik inderdaad om 12 uur op 'zijn' station kan zijn. 

Hoe toevallig dat ik op een plek was vanaf waar ik precies met een uurtje bij hem kon zijn. En hoe toevallig dat hij schreef op het moment waarop ik schreef. 

We hebben een perfecte ontmoeting met koffie en een cadeautje. En daarna voel ik de drang om naar het centrum te gaan, mijn hartslag past nu beter bij de stad dan bij de prachtige botanische tuin. Kew bezoek ik een andere keer, besluit ik.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Synchroniciteiten doen zich vrijwel dagelijks voor in je (mijn) leven op de magical way. Soms zijn het wel erg toevallige toevalligheden, deze zijn nadrukkelijk aanwezig. Soms zijn het meer bescheiden toevalligheden. Als je er maar even op wilt letten.    

Moon of the Rose

Is it just coincidence

Or is it meant to be

That exactly today I got this feeling

Of going back on this blog, Magical Way

Full Moon it is

Moon of the Rose

What is it that you can offer to let something else important grow?

While the moon will shine bright

You'll get the answer, it will be whispered in the air, tonight

Happy New Moon

Het donker begint merkbaarder meer ruimte te winnen. 

Waren dag en nacht op 21 september met Mabon in balans, nu maakt het licht van de dag steeds meer plaats voor het donker van de nacht. Elke week merk je dat het donker iets eerder invalt. 

We zijn op weg naar Samhain. Op weg naar 31 oktober komen we eerst nog langs de Nieuwe Maan. Komende zaterdag hult de maan zich in het donker. Zet je zintuigen dan open en ervaar de soepele energie van de Nieuwe Maan. 

Als het kan, beweeg dan mee op die makkelijke energie van Nieuwe Maan. Je zult merken dat je je ideeën makkelijker in de praktijk brengt en gesprekken fijn verlopen. 

Happy New Moon!

Volle Maan met Lughnasadh

Wat gaat de tijd toch snel! Vooral vanaf het moment dat het jaarwiel op 21 juni is gekeerd en de lange dagen langzaam aan weer korter worden, lijkt de tijd te versnellen en het wiel sneller te rollen dan in de periode van de Midwintersolstice 21 december tot de Midzomersolstice. 

Nu staat 1 augustus alweer voor de deur! 

Dat betekent tijd voor het eerste oogstfeest (graan is de eerste oogst), Lughnasadh. Als je niet was vergeten te zaaien eerder het jaar, kan je zien hoe je oogst is geworden. 

Eerste spirituele oogst

Wat had je aan het begin van het jaar uitgezet en is het gegroeid? Hoe is het gegroeid? En hoe is het geworden? Hoe kijk je er tegenaan? Is het voor herhaling vatbaar. of zal je volgend jaar in zaaitijd iets anders uitzetten? Wees in alle gevallen dankbaar voor je eerste oogst van het jaar. Want oogst je geen blijheid, dan oogst je wel een les.

Volle Maan

Heb je je akker braak laten liggen om bij te komen van alle inspanning van voorgaande jaren (of je met Imbolc om andere redenen niet hebt gezaaid), geniet 1 augustus dan gewoon van Lughnasadh in graantinten, geniet van het seizoensfruit en brood. 

En geniet van de Volle Maan. Die staat met Lughnasadh aan de hemel. Volop energie dus! Een fijne dag om te mediteren op je eerste oogst en op de energie van de maan.

  

Castles of Air (2)

I just read Castles of Air published two years ago. How time flies.

Castles of Air I built, it might be so.

But I feel a cloud of softness around us when we are together.

It touches me deeply, my very soul.

So, lady who spoke to me: 

I built a Castle of Air, 

and I love being there,

 

The mood is soft and friendly,

nowhere else to be found, only when we're together, 

Walking, 

Talking, 

I love is walk and

I love his talk,

Voice of kindness, nowhere else to be heard, 

only when we're together.

And when he kisses me goodbye

I fly, I just fly 

Last time we looked 

in eachother's eyes

after we kissed and said our gentle goodbyes

In is eyes I saw his warmth, his pain, 

his beauty, kindness and I went away  

Left the warm bath we just immersed ourselves in.

Or, as she would say, left my Castle, built of just Air

Oh, how I love being right there

Thank the Godess of being with me 

on the magical way where he and I meet

For a short while,

though love is complete

So, still I stay in 

My castle, my Castle of Air

And sometimes he steps in,

Think he likes being here

Castles of air

 Castles of air I build

That's what she said

While I thought I just feel love

for him

and was trying to get some loving back

Too big, this story 

That's what she said

There is nothing in it, she adds

'Nada'

And that makes me sad

Don't want to believe her

While I know I should

Don't want to believe her

Because he is too sweet

Don't want to believe her

No, I won't believe her

Don't believe her

But at the background

This little, mean voice whispers

my fear

It hurts

this thought

This thought is breaking me down

And I don't want to feel

Don't want to feel

No, I don't want to feel

that...

So I won't think that thought anymore

Of him with no feelings 

No, I won't think that again

And everything is allright 

He will come close to me

Volle Maan

van 24 juli bouwt zich op, de energie die de Maan van de Roos met zich meebrengt is al voelbaar. Volle manen brengen altijd spanning met zich mee. Slecht slapen, overdag moe zijn, irritaties, het hoort er allemaal bij. Deze Volle Maan is de opmaat naar Lammas, het eerste oogstfeest van het jaar op 1 augustus.

De Maan van de Roos vraagt om een offer. Wat geef je op om plaats te maken voor iets nieuws? Overdenk. En ga in vrije meditatie, zie wat er komt. Los van alles.

De hulst is de boom die bij de Maan van de Roos hoort. Kan je bij een hulst mediteren? Of een takje hulst op je altaar leggen voor je meditatie? Een wandeling in een park of een bos waar ook hulst is te vinden, kan je in meditatie doen. Je neemt de energie vanzelf mee. 

Na je Volle Maan ritueel dat je zelf inkleedt, loopt de energie weer soepeler. Je weet wat je loslaat om iets anders beter te laten groeien.

Happy Full Moon 

Toevallig

 fietste ik naar 'mijn' slijter voor een rood wijntje. Op mijn stalen ros dacht ik eraan hoe leuk het zou zijn weer eens op een paard te zitten. Ik houd van paarden en heb tot een tijdje terug veel paard gereden. Kort flitste er een plaatje door mijn gedachten, zat ik even niet meer op mijn fietszadel, maar in het zadel op een paardenrug. Het beeld duurde een seconde, ik glimlachte en trapte vrolijk verder op de magical way.

Afstappen voor het zebrapad, de drukke weg oversteken met de fiets aan de hand, een klein stukje nog naar de winkel waar ik mijn fiets standaard bij een fietsbeugel neerzet. Als ik naar de fietsbeugel loop, zie ik daar... 

Toevallig. Of niet. The magical way:

Hij komt net uit de supermarkt naast de slijter. Zijn boodschappentassen op de grond. Hij wil zijn fiets van het slot doen. Ik lach en spreek zijn voor- en achternaam uit. Hij kijkt op en een brede lach verschijnt op zijn gezicht. Hij laat zijn fiets en boodschappen even staan en loopt naar me toe. 

Mijn oude paardrij-instructeur. 

Hartelijke begroeting. Een seconde een vraag, een korte omhelzing volgt. Het mag, ik ben net dubbel gevaccineerd en gezien zijn leeftijd neem ik aan hij ook, we staan buiten en zijn geen van beiden verkouden. Ik vind het verantwoord. Daarna stappen we naar achter en we halen kort wat herinneringen op. Hij geeft nog een paar uurtjes per week les vertelt hij. 

Over een paar weken zit Morrigan weer te paard.  

Eerst even wat conditie opbouwen.

 

Alsof er niets aan de hand is

Hoewel iedereen moe is van Het Virus en vooral De Maatregelen, hebben we ons toch aan de maatregelen te houden om Braziliaanse toestanden te voorkomen. 

Ik behoor tot de categorie mensen die wel gelooft in het virus en de gevaren ervan. En ik wil me wel houden aan de veiligheidsmaateregelen, Hoe vervelend soms ook. Omdat ik geloof in de effecten ervan. Ook geloof ik in groepswerking.

En dan een simpeler variant: Regels zijn er om je aan te houden. Anders werkt een maatschappij niet.

Dus ik doe mijn best om me aan de regels te houden. Hygiëne voorop. Altijd, nu een beetje extra. Houd afstand. In de winkel graag zelfs. Dat mag van mij altijd wel. 

Ja, dat mondkapje. Eerlijk is eerlijk, ik heb er een hekel aan en het zal voor mij nooit wennen. Ondanks mijn afkeer ervan, draag ik hem als ik een supermarkt binnenstap. En daar verbaas en erger ik mij keer op keer. 

Supermarktbezoek

Van de week had ik zin om een paar supermarktbezoekers eens stevig aan te pakken. Telde ik in een half uurtje vijf klanten zonder mondkap op. Twee vrouwen van rond de 30, een obese vrouw - risicogroep - van ergens achter in de 50, een vrouw van achter in de 80 zo niet ergens in de 90 en nóg een stokoude bejaarde vrouw in haar 80-er jaren. Juist de groep die het meest kwetsbaar zijn. Voor wie telkens werd opgeroepen solidair met hen te zijn. Juist daarom heb ik me dus aan die twee oudjes het meest geërgerd. De groep voor wie we het in eerste instantie allemaal moesten doen, solidair zijn. Maar zelf liepen ze zonder mondkap door de winkel. En nee, ik geloof niet dat ze dementerend waren. 

Mijn bloed kookte. Ik had zin om ze even flink de waarheid te vertellen. Dat ze een mondkapje bij de ingang konden kopen als ze die waren vergeten. Dat het behoorlijk asociaal is om door te lopen zonder een om te hebben. En dat de maatregelen voor een belangrijk deel voor hen zijn genomen. 

En die jongere vrouwen? Ja, daar had ik ook wel iets tegen willen zeggen. Maar ik hield mij in. Corrigeerde mijzelf in gedachten. Ik werk niet in die supermarkt. En ik ben ook niet getraind als veiligheidsmedewerker of agent. 

Boog

Ik ben met een extra grote boog om deze figuren heen gelopen en heb het later gemeld bij de caissière. Die reageerde eerst met de opmerking dat zij nog geen klant zonder mondkapje had gezien. Ik wees dat ze even achterom moest kijken. Daar zette de veel te dikke vijftiger haar boodschappen net op de loopband. Ik zei erbij dat ik er zo nog vier anderen had gezien. Een van de dertigers had haar mondkapje tot onder haar kin getrokken, iets wat ik vaker zie bij mensen. Kunnen ze hem lekker schijnheilig weer omhoog doen als ze in de rij gaan staan.  

De caissière keek over haar andere schouder. Staat er niemand bij de ingang? Nee, er stond niemand bij de ingang om op te letten. Ze waarschuwde haar collega's. Dat er toch iemand moest surveilleren. En dat vind ik nou te treurig voor woorden. Dat wij als volwassen mensen een oppas in de super nodig hebben. Alsof we na al die tijd nog niet weten wat de bedoeling is. Echt hoor. Om te janken.   

Lak en wijzen

Het zijn maar een paar voorbeelden van hoe mensen lak aan de regels hebben. En wijzen naar de overheid dat die niets doet. Wel erg simplistisch. Als mensen laten zien dat ze zich aan de basisregels houden, is er natuurlijk veel meer mogelijk zolang het vaccineren nog niet rond is (en ja, dat is een rampenplan, maar wij als samenleving kunnen ook gewoon iets doen, namelijk zelf verantwoordelijkheid nemen en meewerken). Daarvan ben ik heilig overtuigd. Maar ja. Dat middelvingergedrag zorgt ervoor het aantal besmettingen blijft oplopen en dat de boel extra lang dicht blijft. Tot mijn grote ergernis. 

Nieuwe maan

 De Nieuwe Maan komt er weer aan. Als je donderdag 11 februari naar de hemel kijkt, zal je haar niet vinden. De nieuwe maan is donker. 

De nieuwe maan brengt een soepele energie met zich mee. Ze laat energie los, schoont het systeem op en laat ruimte ontstaan voor nieuwe plannen. Deze kan je in de periode van de nieuwe maan uitzetten. Als je geen nieuwe plannen hebt, is er ruimte om nieuwe energie te blazen in de dingen waarmee je al bezig was. 

Na nieuwe maan bouwt de energie zich weer op. De plannen die je tijdens nieuwe maan uitzet, winnen tot Volle Maan aan kracht. 

Eerst dus hebben we te maken met een afnemende energie. Minder naar buiten, meer naar binnen gekeerd kan je in het donker - steek een kaarsje aan -  rustig voor jezelf gaan zitten en alles wat opkomt toelaten. Wat je wilt uitzetten voor de komende cyclus, neem je mee. De rest laat je (uiteraard) los.

Zeker weten. Of niet?

 Ik weet zeker

Heel erg zeker

Dat wat ik schrijf

Aan hem

Goed aankomt in zijn hoofd

Ik weet zeker

Heel erg zeker

Dat hij precies begrijpt

Wat ik bedoel

Want ik weet zeker

Heel erg zeker

Dat hij mer zijn gevoel

Op dezelfde frequentie zit

Dus ik schrijf en druk op 'Verzend'

En kijk of hij  al antwoordt

Ik weet niet zeker,

Niet zo heel erg zeker

Of dat wat ik schreef

Goed aan kwam in zijn hoofd

Ik weet niet zeker,

Nee, niet zo zeker

Of hij het leuk vond wat hij las

Het is zo stil

Het blijft zo leeg

Stel nou, dat het anders was?

Dat hij toch niet snapt

Niet helemaal

Begrijpt wat ik bedoel?

Mijn maag draait om

De temperatuur stijgt

Want wat nou als?

Heb ik het dan verpest?

Een uurtje later, en nog een uur,

De volgende dag

In de ochtend, een bericht!

Met opwinding, angst en beven,

Alsof ik een pakje open

Gaat de pijl in het beeldscherm naar het icoontje

En ik lees

Dat hij het leuk vindt wat hij las

Zie je wel,

Ik wist het zeker

Heel erg zeker

Dat hij op een lijn zit

Met mijn gevoel 

Dat hij precies begrijpt

Wat ik bedoel

Mijn hart maakt een sprongetje

Wat een lief cadeautje heeft hij mij

(Niet wetende?) gegeven

Wandelingetje

 Onder mijn linkerarm houd ik mijn kruk tegen mijn zij geklemd. Sinds 18 juni stiefel ik de trappen in het smalle portiek zo af: voetje voor voetje. Eerst mijn rechtervoet op een betonnen traptrede. Dan trek ik mijn linkervoet  met gescheurde enkelband bij. Dat gaat zo zes trappen naar beneden. Elke trap telt acht treden. ‘Langzame’ treden; ze staan extra ver uit elkaar. Vermoedelijk kostte het de bouwers minder beton.

Met mijn rechterhand houd ik mij vast aan de blauwe trapleuning. Aan de linkerkant de bruine bakstenen muur. Het zorgt voor een altijd donker portiek, of de zon nou schijnt of niet. Een leuning ontbreekt aan de muur. Met mijn pols die aan het herstellen is van een breuk, zou ik die toch niet kunnen grijpen.   

Na dagen van hitte, regent het buiten zachtjes. De temperatuur is flink gedaald. Ik zet mijn capuchon van mijn groene winterjas op– lekker warm - en loop naar het trottoir. Tussen de portieken van de flats van vier lagen liggen kleine grasveldjes met een rij struiken. Die zijn blij met de regen van vandaag.

Naar links, de donkerbruine straatstenen over en dan rechts de hoek om. Links een lange, lage portiekflat die er hetzelfde uitziet als het gebouw waarin ik woon. Vier woonlagen en gebroken wit geverfd. Rechts het leegstaande, lage pand dat vroeger dienst deed als school, later als kinderopvang en daarna als opvanglocatie voor ‘probleemtieners’. Het staat al jaren te verpauperen. Het plantsoen eromheen wordt allang verwaarloosd.

Ik vrees dat ik te laat kom en zet mijn beste beentje voor. Even op tempo lopen. Het is stil in de straatjes, alleen het neerzetten van mijn kruk is hoorbaar. Tik, tik.

De weg die als een ader door dit deel van de wijk slingert, is rustig. Ik kan het asfalt zo oversteken. Langs de toko, ze zijn nog geen eten aan het opwarmen, de lucht ruikt alleen naar natte stenen, richting de Chinees en dan linksaf. Onder het donkere, overkapte deel en over de parkeerplaats tussen het winkelcentrumpje tik ik mij een weg naar de fysiotherapeut.

De praktijk is al zichtbaar, maar door de struiken en het ontbreken van een doorgangetje, moet ik om het flatgebouw heen. Tien minuten voor tijd druk ik op de bel.

 

These days of August

Sitting in my house

Sirene of the ambulance

Wheels of cars in the streets close by 

my house 

make the asphalt come alive

Mopeds and more cars

Crows are cawing in the early darkened sky

Mews are keeping their silence;

they're the first to wake up tomorrow

The wheel is rolling towards Wintertime

Slowly now

Time is almost standing still

Summerheat

will be blown away by summerstorm

tomorrow

The walls of my house 

are doing their best to keep the heat within

Open doors let the sounds of outside

come inside let the heat of inside

go outside

Summertime at the end of August

is looking back on Summerheat

is looking forward to shorter days

Summertime at the end of August

is rolling slowly

So slowly

Let's go slow

these days of August

Love to quarantaine

 My country is scared 

for his country

And his country is scared

for my country

I wonder if he'd quarantaine with me

I would love to quarantaine with him

Hatsjoe

Hatsjoe! Hatsjoooe! Haaaaatsjoe!

Een buurman zit buiten hartstochtelijk te niezen.

En nog eens. Hatsjsssjjjoooe!

Waar ik een jaar geleden op zijn hoogst alleen gedacht zou hebben: Die heeft in de hittegolf natuurlijk bezweet in zijn halfblootje rondgelopen en is daardoor verkouden geworden, als ik er al een gedachte over gehad zou hebben, denk ik nu: Lekker dan. Zou hij? 

Je weet het niet. Je weet het maar nooit. Elke nies is verdacht. Elk hoestje ook. Net zoals elke aanraking. 

Deurklink

Aanraking van een persoon, aanraking van een deurklink, aanraking van een dier? Als iemand een cavia heeft geaaid met zijn coronahanden, blijft de corona dan in de caviavacht wachten om over te springen op mijn hand? Dat zal heus. Aanraking van het toetsenbord. Gelukkig ben ik de enige die hier op schrijft. In de boekhandel mag je boeken alleen aanraken als je ze koopt. Goeie verkooptruc. 

Ademen. Is ook gevaarlijk. Voor je het weet blaast iemand zijn besmette aerosolen over je uit.

Het hele leven is nu gevaarlijk. Beter niet reizen, want corona in het buitenland is blijkbaar erger dan de nationaal aanwezige corona. Dat denken niet alleen wij. Dat denken alle landen. Iedereen is bang voor iedereen. Angst geeft stress. En dat is goed voor bijvoorbeeld de tabaksindustrie. 

Roken

De tabaksindustrie draaide 10 procent meer omzet. Van de ene longziekte naar de andere, denk ik dan. Of misschien dubbel: ik zie regelmatig een dame zitten op een bankje in de winkelstraat. Altijd moet ik even lachen als ik haar zie: Haar rollator staat voor, soms vlak naast haar. Haar lichtblauwe mondkapje heeft ze even naar beneden geschoven. Het hangt onder haar kin. Zo kan ze tenminste de sigaret aan haar lippen zetten. Ze ademt in en blaast rustigjes weer uit. Meestal praat ze met mensen om haar heen. Die krijgen dan zowel de uitgeademde rook als haar aerosolen in hun haar geblazen. Niet rechtstreeks, zo fatsoenlijk is zij wel. maar ja, rook gaat nou eenmaal niet in een strakke, rechte lijn naar voren. Het dwarrelt wat en daalt dan in de omgeving neer. 

De omstandigheden nodigen zeker uit tot roken. Hoe vaak ik in het voorjaar heb overwogen weer eens een pakje kingsize sigaretten te kopen. Het gaat om het idee van leven in beperkingen. Het idee dat je niet kunt gaan en staan waar je wilt. Ongeacht of je echt plannen hebt om te reizen of niet. Als je wilt, mag je niet. Dat irriteert tot op het bot. 

Waarom zou ik dan weer willen roken? Voor een roker is de sigaret zijn beste vriend. Hij kalmeert, is dicht bij je, je geeft de filter kleine kusjes bij elk trekje dat je neemt. 

Maar ik heb mezelf beheerst. En heb geen pakje aangeschaft. Hoorde laatst wel de prijs van een pakje sigaretten. Dat lag tegen de 10 euro aan. Schandalig. Rokers zouden geld toe moeten krijgen omdat ze meewerken aan de oplossing van het probleem van de overbevolking van de wereld. Daar wordt al jaren over geklaagd. 'Hoe moeten we straks alle monden voeden?' 

Problemen

Overbevolking zorgt ook voor gigantische milieuproblemen. Meer C02-uitstoot, om maar iets te noemen. 

Daarnaast is de wereld steeds sneller geworden. En dat veroorzaakt problemen zoals eenzaamheid. Want door alle drukte is het moeilijk ruime tijd en aandacht voor elkaar te hebben.

We klagen er al jaren over. Massaal. En overal ter wereld. Leiders zouden het 'zich zorgen maken' noemen. Wie zich zorgen maakt, klaagt. 

Opgeroepen

Misschien hebben we het coronavirus met ons geklaag over overbevolking, tijdgebrek en milieuproblemen zelf wel opgeroepen. Want we klagen wel, maar vinden geen oplossingen. En als er oplossingen worden gevonden, worden ze niet uitgevoerd. want: moeilijk, moeilijk. Zo zit het hele systeem van samenleven niet elkaar. In de westerse wereld van nu. 

De natuur zal misschien wel gedacht hebben: Als zij het zelf niet oplossen, dan grijp ik zelf wel in. En de natuur komt altijd met rigoureuze maatregelen. Waar wij nu wanhopig tegenin gaan. 

Als we winnen, kunnen we weer lekker door met ons leven. En eerlijk is eerlijk. Daar hoop ik op. Dat we gewoon weer vrij zijn om te gaan en staan waar we willen, met wie we willen, met hoeveel we willen en hoe lang we willen. 

'Eerlijk delen'

Alleen hoop ik ook dat er dan minder wordt geklaagd. Want eten is er heus voor iedereen. milieuproblemen zijn echt op te lossen. En tijd valt altijd te maken. Het vereist alleen dat alle 'rupsjes nooit genoeg 'op de wereld een stapje terug doen. Een vakantie minder. Iets minder vaak uit eten, want dan eet je toch altijd teveel. Minder water verspillen in te grote badkuipen of privé-zwembaden. De vaatwasser minder vaak aanzetten. Misschien iets kleiner wonen? En zo valt er best veel te verzinnen, zonder hun levens onaangenaam te maken, naar wel op een manier waardoor alles wat eerlijker wordt verdeeld. Maar ja, of die bereidheid er is? Ik vrees met grote vreze.

 

Been a long time since

Been a long time since
I walked the magical way

Along the road
lost some dear people
They followed their magical way
in another dimension

miss them on earth

Been a long time since
I walked the magical way

We all walked up against road-closures
Locked up
In ourselves

Now it lasts longer,
we're halfway there

But where it happened, I don't know
Suddenly nobody was there anymore
No voices, no touch, no talk
Living in a gravetomb
Is pretty dark

How to find the magical way
I don't know
As rules won't let me go

Been a long time since
I've walked the magical way

Volle Maan van november

De Bloedmaan van november bouwt zich op. Haar energie is krachtig en versterkt je emoties.

Hij raakt me in mijn ziel, telkens weer.
Ben ik dan nooit voorbereid? Ik zou het toch moeten weten dat hij dat doet. Extra gevoelig ben ik voor hem. Altijd geweest. Voordat ik hem leerde kennen, was ik al gevoelig voor hem.

Als hij eerlijk vertelt dat hij zich ontzettend eenzaam voelt in de aanloopperiode naar de Kerst, kan ik met hem meevoelen. Ik vraag nog hoe dat nou kan.
Hij vertelt over wat hij heeft gekend. En hoe dat is weggevallen. Zijn vaderschap. Hij is nog wel een vader, maar de kinderen zijn groot geworden. Ze zijn de deur uit. Net zoals zijn vrouw. En daarna zijn vriendin. En het huis waarin hij woonde is ook verleden tijd. En met Kerst wordt juist het gelukkige gezinsleven benadrukt. Dat is het wrede van de kerstperiode. Wie geen rijk of helemaal geen gezins- of familieleven heeft, voelt dat dan het sterkst. Het doet mijn tweelingziel voelen dat hij nu alleen is, terwijl hij altijd liefde om zich heen heeft gehad. Dat geeft een desolaat gevoel en is blij als die periode achter de rug is.

En daarbij vindt hij de periode naar de Kerst moeilijk, omdat hij familiedruk voelt.
Ik heb hem een schuilplaats aangeboden.
Maar ik denk dat hij blijft waar hij is en de druk aanvaardt. En het gemis net zo. Elk jaar opnieuw. Tot hij een nieuwe relatie heeft. En daar word ik melancholisch van. Want waarom zou hij die niet aangaan met zijn tweelingziel? Hij werd gisteren wakker met de kleuren waarin ik hem een paar jaar geleden al zag. En waarmee ik hem heb geschilderd. Oranje en goud.
Vanavond vraag ik naar hem, bij de Volle Maan van november.

Volle Maan: energie die zich opbouwt. Is de maan vol, dan is de energie het zwaarst. In november staat de energie in het teken van het loslaten. Zoals de bomen hun bladeren loslaten, zo kunnen mensen hun overtollige emotionele ballast loslaten. Als je wilt. Geeft het aan de kosmos. Daarna neemt de maan weer af. Lichter kan je verder. Als je dat zou willen.
De positieve kant van de Volle Maan is dat deze helderheid geeft. In een meditatie kan die gemakkelijker binnenkomen. Daarom is het uiteindelijke altijd een fijne volle maan!

Morrigan Way