Mabon (2)

Bladeren vallen, de natuur verkleurt
Dat is wat in Mabontijd gebeurt
De oogst is binnen
De Godin heeft gedeeld
Zij hult zich nu in bruinbronzen jas
en wuift naar haar God met wie zij haar spel speelt

Hij reist nu westwaarts, zijn kracht neemt straks af
Maar vindt nu nog even balans
Met zijn Godin voert hij zijn evenwichtige dans

De dag even lang als de nacht nu,
wat een moment
Bijzonder, zoals alleen Ostara die ook kent
Maar nu gaan we naar een tijd van inkeer
en donker, jawel
Het Jaarwiel draait niet meer zo snel

Steeds rustiger en rustiger aan,
We blijven nog niet stilstaan
Let op in deze periode van de tweede oogst
liggen verscholen maar al klaar,
de zaadjes voor de oogst voor het volgende jaar

Geniet van je oogst, doe net als Moeder Aarde lekker rustig aan
Bij Samhain zal het Wiel stilstaan

Mabon

De tijd verloopt trager, het wiel draait in een ander tempo. Het is Mabontijd. De Aarde maakt zich op voor de winter en geeft nog een laatste overvloedige oogst om de donkere tijd door te komen.

De Zonnekoning vertrekt, de vrouwelijke kracht neemt het over.
Was het tot nu toe volop Zon, straks zie je de Maan aan het eind van de dag.

Een rustige tijd gaan we tegemoet waarin je kunt genieten van je oogst/acties.
Geniet van de overvloed van de natuur.
Bekijk, snuif op, voel.

Vergeet niet anderen te laten delen in je overvloed.
Ga daarbij verder dan het materiële.


Merry Mabon!
 

Nieuwe Maan

Morgen is het Nieuwe Maan. Nieuwe maan betekent nieuwe energie. 

De maancyclus begint opnieuw en dat brengt jonge energie met zich mee. 

Die jonge energie beweegt soepel en de oude energie wordt losgelaten. 

De nieuwe maanenergie in deze periode hangt samen met oogsten; we leven naar Mabon toe, het tweede oogstfeest in het Keltisch Jaarwiel. We gaan naar de tijd toe waarin we de vruchten kunnen plukken van wat we eerder hebben uitgezet. Dein alvast mee op deze energie.

Tip: mediteer morgenochtend  op tijd, zo rond 9 uur, op de nieuwe maan-energie. Voel wat er binnenkomt. En als er niets komt, ook goed. Dan heb je in elk geval lekker gezeten.   

Sudden Wind

The wind suddenly came up strong
When we were all standing
around your grave

Suddenly the wind came up strong
It was when she said your name

And the sudden wind was strong
It could've blown bubbles
Forever
Pretty bubbles

Butterfly

I was giving him a tribute,
my dear friend who'd just passed away
I paid him honour
in oldfashioned magical way:
with a good glass of beer
in our common café
the one where we used to meet and cheer

I was sitting on the terrace
when out of nowhere
a butterfly came by
He didn't feel no menace
No menace at all,
He easily choose his place
right there, in front of me,
waving his wings, then up and then down
again, and again,
for a second it made me frown

He was in no hurry,
no hurry, no stress,
He stayed there right with me
untill I emptied my glass
He then flew away from that terrace
away into the sky

I know it was him,
knowing I came there
to feel that old feeling,
of him and me, sitting and dreaming,
He came up to meet me,
while I was saying goodbye

Goodbye to you,
My friend
High in the sky

It was the last time I visited our café,
because this place was our place,
meaning me ànd you and a good glass of beer
and a very good talk

Goodbye my friend,
And thanks for being with me
in our common café

Bubbles

I'm forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air,
They fly so high,
Nearly touch the sky,
Then like my dreams,
They fade and die.
Fortune's always hiding,
I've looked everywhere,
I'm forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air.

West Ham United clubsong, played for a friend this morning. Our last greet to him.
A man with a good heart. He'll be missed while he is going on, on his magical way in another dimension.

Magical Way in the park

I was walking in the park, in magical way coloured yellow, green and purple

and saw a little rabbit

Laying down the grass, stretching his rabbitbody as far as he could do

The little lazy rabbit was chewing green, green grass

In the soft light of friendly September sun

Magical Way

I was walking in the park under a grey and blue coloured sky

and saw a group of young men

Playing on the grass, like a sworn pack of warriors, all real tight together

The sportive group of young men were serious playing rugby

While September clouds were rapidly drifting over

I was walking in the park in quite nice autumn breeze

And saw a bed of yellow flowers, there was a purple bed as well

When I was walking on my magical way

In this park of so many tales

I was walking in the park between twinkling puddles of water

and saw a magical black-greyhaired man

He was on his bicycle, on his way to I’d never know

He was pedaling real relaxed, with no hurry or whatsoever

In this magical way of a beautiful and relaxed SeptemberSaturday

Laatste zondag in Augustus

30 Augustus. De laatste zondag van de maand. De laatste zonnige zomerdag van de maand. Misschien zelfs de laatste zonnige zomerdag van het jaar. Morrigan trekt een dagje naar Zeeland.

Het is verrassend aankomen bij Brouwersdam op het Zeeuwse eiland Schouwen Duivenland. Vanaf de provinciale weg rijd ik een dijk op, steek hem schuin over en plotseling sta ik op het deel waar iedere badgast zijn auto parkeert. Ik doe zoals de rest doet. Mijn auto staat bovenaan de dijk. Langs de hele linie staan auto’s tegen de zijkant aangeplakt. Ze broeien heerlijk onder de zon.

Duits is hier zoals de zomer wil, de voertaal. ‘Tut mir leid', zegt een meisje met een schattig stemmetje snel als ze op de strandopgang bijna tegen mij oploopt. Wat beleefd. Opvallend hoe gekleed Duitsers naar het strand gaan. Lange broeken, T-shirts. Ik zie zelfs een shirt met lange mouwen om een vrouwenlijf heen plakken. Nederlanders pik je er zo tussenuit. Luchtigjes gekleed, meestal in badkleding waar niets overheen gaat. Ook niet als een tripje naar het openbare toilet nodig is. Een moeder brengt haar twee dochtertjes, alle drie in bikini, naar dit toilet. Waarom zie je toch altijd moeders met hun kroost naar het toilet gaan? Doelbewust stapt het trio met blote voeten dat hok van beton in. Ik hoop dat ze daarna nog even gaan pootje baden zodat het zoute zeewater haar werk goed kan doen.

Schoonste Strand

Brouwersdam heeft een heel breed zandstrand. Heel lang ook. Met surfers, strandjongeren, weinig ouderen, veel gezinnen, veel Duitsers en Belgen. Vlamingen. In de jaarlijkse strijd om de titel Schoonste Strand van het Jaar heeft Brouwersdam het niet slecht gedaan. Brouwersdam is een van de vier plaatsen die een ‘4-sterrenplaquette’ in de wacht heeft gesleept, heeft de ANWB die de wedstrijd organiseert, vandaag bekend gemaakt. 

De eretitel 'Schoonste Strand 2015' zag Brouwersdam echter naar die andere Zeeuwse plaats gaan, Domburg. Voor Domburg dus de overtreffendste trap. Het Domburgs strand ligt een eiland zuidelijker, op Walcheren. Voormalig Walcheren moet ik zeggen. Nu ligt Domburg in de gemeente Veere. In mijn lagere schoolperiode moest ik leren dat dit Walcheren is. Wie heeft eigenlijk bepaald dat dit nu fout is?

In elk geval. Negen van de vijftig schone Nederlandse stranden blijken Zeeuws te zijn. Komt het door al die Duitsers dat de Zeeuwse stranden zo opvallend schoon zijn in de zomer? Ik vraag het me niet alleen af omdat Duitsers bekend staan om hun waarden Ordnung en Sauberkeit. Duitsers zijn ook fameus om hun graafkunst.

Elk jaar graven zij diepe kuilen – nee, de grap over de Eerste Wereldoorlog maak ik niet -  waar ze hun dagje aan zee aangenaam in veel privacy kunnen doorbrengen. Misschien laten onze Oosterburen hun afval wel achter in die kuilen en gooien zij deze weer dicht als ze vertrekken naar een van de campers die verderop massaal langs de Brouwersdam staan. De ANWB-inspecteurs zouden de Zeeuwse stranden een keer met gemeentemedewerkers gründlich moeten omwoelen. Kijken wat er dan naar boven komt. Het strand oogt nu zeker schoon, daar valt werkelijk niets op af te dingen. Zuiver wit. Net zoals de meeste strandgangers trouwens.

Als ik na mijn inspectie bij de strandopgang verder wil naar Brouwershaven, ja dat hoort toch bij elkaar, Brouwersdam en Brouwershaven, rijd ik langs de Duitse camperkolonie. Indrukwekkend, deze toeristische invasie.Vlaams friettenten zorgen voor de inwendige mens. Niet voor de inwendige Morrigan overigens.

Spa Blauw in Scharendijke en dan naar Brouwershaven. De beroemde jurist, politicus, grootgrondbezitter maar bovenal en dichter, ja volksdichter van Nederland zelfs, werd hier in 1677 geboren. Jacob Cats. Van het Catshuis in Den Haag inderdaad. De jonge Brouwershavenaar vloog al snel uit naar Leiden, Orléans en uiteindelijk Den Haag. Zijn dorp eert hem met een standbeeld op een prominente plek: het marktplein middenin het dorp. Zodat iedereen die hier komt weet dat Cats in deze Zeeuwse plaats werd geboren. Dat zijn er deze zondag niet zoveel. Een Zeeuwse meeuw vindt op Cats’ hoofd een uitstekende uitkijkplek over het historische plein en aangelegen jachthaven. Wunderbar.  

De wind blaast hard vanuit het westen over zee. Morrigan houdt er van om met zulke windkrachten naar de kustlijn te gaan.

Omhuld door de wind wandel ik over het pad door de duinen. Het geluid van de zee, opgestuwd door de kracht van de wind is overheersend. Er is niets anders te horen dan de zee. Alleen het geluid van de rollende golven. De uitbundige zee, die klinkt als avontuur. Luid, uitnodigend, ze haalt je over om het schip op te gaan en uit te varen, de wereld in te trekken, zoals de man uit 'Song of the Sea'. Ik wandel door het enthousiaste, vriendelijke lied van de zee en ik kan niet anders dan genieten. Na een tocht door de duinen loop ik het strand op en ik voel hoe mijn ziel opengaat bij het aanzicht van dit grote, woeste water met daarboven die grijsblauwe lucht. Spelende meeuwen boven zee. Ze laten zich heerlijk dragen door de wind.

Maar, zoals altijd: waar een heenweg is, bestaat ook een terugweg. Cliché. Toch is het de wet van het universum. Die regel laat alles in cirkels verlopen. Hoewel ik over hetzelfde pad terugkeer om mijn cirkeltje rond te maken, is deze wandeling compleet anders dan de wandeling op de heenweg. Het geluid van de zee hoor ik niet meer als ik terugwandel. De aanlokkelijke roep van de golven wordt overstemd door het geluid van de wind. Geloei. Hard. Alleen twee stemmen achter mooi doorbreken het geluid van de wind. Maar wat er precies wordt gezegd weet ik niet. Ik laat de woorden vervliegen in de wind in plaats van mijn oren te spitsen om te horen wat het geluid betekent. 

Als ik om het duin ben gelopen, kom ik bij een felgroen grasveld dat verder uit konijnen lijkt te bestaan, zoveel zitten er. Het gras in deze hoteltuin móet wel heerlijk zijn, want het is alsof alle duinkonijnen samen zijn gekomen om te eten. Even sta ik stil en tel ik ze. 21 zie ik er. 

Als ik doorloop hoor ik een meisje dat bij de omheining staat aan haar opa zeggen dat zij hetzelfde heeft gedaan als ik: ze heeft de konijnen geteld. Maar volgens haar zijn het er 18. Dat hoor ik haar aan haar opa zeggen. Hij staat op afstand, zijn hond aangelijnd. Hij reageert niet. Hij draait zich om ten teken dat ze doorlopen. En ik vraag mij af hoe zij bij 18 komt en ik bij 21. Kwestie van perceptie? Kwestie van beleving? Kwestie van precisie, kwestie van aandacht. Hm, ik had toch samen met het meisje nog een keer moeten tellen. Het meisje is al weg, met haar opa en de hond. Morrigan wandelt nog even door, bewondert de kitesurfers op de golven en cirkelt dan weer terug. Huis.

Zomerziel

Het was even na tienen in de avond en de hemel kleurde alweer donker. De lucht voelde dun en fris aan en het was stil op straat. Een melancholisch gevoel maakte zich van mij meester: de zomer is voorbij, de herfsttijd is hier. Nog maar een week geleden begon het rond deze tijd donker te worden. Een aantal weken daarvoor fietste ik rond dit tijdstip van tien uur nog onder een lichte lucht door de stad.
Die tijd is nu voorbij, bedacht ik mij weemoedig. Om dat gevoel te completeren viel de regen na een minuut of tien met bakken uit de hemel. 'Het regent harder dan ik hebben kan' klonk uit de autoradio. Herfst. Morrigan is een herfstkind, dus ik houd van het seizoen zoals ik van alle seizoenen houd. Maar die periodes van overgang maken mij nou eenmaal wat sentimenteel. Er zit een gevoel van afscheid nemen in. Bij afscheid nemen horen tranen. Huilde de lucht soms om het afscheid van de zomer?

Ik denk dat ik er niet teveel aan moet denken, denk ik op dat moment. Denk denk denk .Het is per slot van rekening nog zomer. Het laatste stukje zomer. En waarom zou ik daar niet van genieten, in plaats van zover vooruit te denken? Denk denk denk. Het kwam door de frisse lucht, de uitbundige stortbui en de zwarte hemel boven mij, verklaar ik aan mezelf. denk denk denk.
Maar morgen zal de temperatuur mij ervan doordringen dat we nog in de zomer zitten. In de oogsttijd weliswaar, maar augustus is augustus, de niet te verloochenen laatste week van augustus is zomer. De wespen laten mij overdag ook merken dat het echt nog wel zomer is.
En toen klonk de zomer!
https://www.youtube.com/watch?v=OIRFr9RYeVY&list=PLNkb3O46bbZnXcyCVwinTZezOSq4uy0rg

Zo voelt de zomer!
Met dank aan de drummer die wel een zomerziel moet zijn om deze compositie te kunnen creëren
en de uitvinder van de timbale. Kan ik toch nog ècht genieten van het staartje van de zomer.