Let's float in blue wintersky

Love, love, love

It’s love we’re expecting you and

I and I and you, love,

You like my words

I love your smile

So take me with you

At least for a while

Love to hear you

Talk  

Why don’t we go for a

Walk

In pale, distant wintersun

Under heavenly blue, blue sky

Love, love, love

You, and you and I

Give me a sign, love, give me a sigh

So I know we can take off, love

Together in blue, blue sky

Floating in our cosmic bubble

Where no one else comes near

Let us float together

And be each other’s darling, dear

Through time and space we’ll drift away

We will only hear

The cosmic rhythms of our hearts

And winterair will cheer

That’s where I want to be

With You and I and I and you, love

So give me a sign love, give me sigh

And we’ll take off, love,

in blue, blue wintersky

Yule

Tijd van donkere dagen,

De kortste dag is Yule

De winterzonnewende brengt

De belofte van weldra terugkerend licht

Dat doet hij elk jaar.

In de koude dagen

Kruipen elementen bij elkaar

Om zich te gaan verbinden

En iets moois te worden, straks in het nieuwe jaar.

Arianrodh, godin die in de kosmos woont

Slingert haar spinnewiel straks aan

Zij weeft het web met zilveren draden

Die ons spirits aanzetten tot hele nieuwe daden.

De draden die er al voor je waren

Kan je opeten of bewaren

Het is maar net je graag wilt

Opeten is niet erg, nee, want weet

Je krijgt nieuwe draden en het jaarwiel staat niet stil.

Groei mee met de jonge koning Eik,

die koning Hulst overwon

en nieuw licht komt brengen

hij straalt zoals de zon.

Magical Way of Art: Hemelhuisjes

Wie zich bezighoudt met pure kunst, kunst die vanuit het hart ontstaat, is bezig met magie. Je werkt nauw samen met het universum dat je leidt. Woorden, beelden, bewegingen, akkoorden, melodieën, ritmen komen gewoon naar mensen toe. Wie zijn hart volgt is bezig met magie. Zo hoorde Redbone-drummer Pete de Poe (zie hier zijn verhaal op dit blog) de roep van de drums, Adam Ant de roep van de muziek (Adams verhaal) en performing. Masja Pakvis hoort de roep van de beeldende kunst en luistert daar goed naar.

Masja houdt zich al sinds haar jeugd bezig met kunst: schilderen, objecten  maken, fotografie.  Ze verhuisde in juni 2012 naar Cagnes sur Mer in Zuid-Frankrijk. Ze ging erheen als schilder/beeldend kunstenaar en kwam dankzij haar nieuwe omgeving weer terug op haar basis: tekenen, beweging en verbinden. Ze maakt er verschillende projecten, maar haar hemelhuisjes bleken een magisch project te vormen. 

De hemelhuisjes bleken meer symboliek te bevatten dan de kunstenares van tevoren had bedacht (foto: Masja Pakvis)

Masja maakte 21 huisjes zonder onderkant van eigen geschept papier. De huisjes hangen aan een draadje die weer aan een plafond of stellage worden bevestigd.  Aan elk zwevend huisje hangt een laddertje, maar dat komt nèt niet bij de voordeur van het huisje. Wie binnen zit, kijkt vanuit het huisje op de ladder en kan de klimmer zien. Een ander kan wel naar boven klimmen, maar komt nèt niet in het huisje. Het laddertje houdt vlak voor de voordeur op.  “Als ik naar het werk kijk, is het net of ik het overlijden van mijn vader voelde aankomen,’’ zegt Pakvis. Nadat Masja haar project had afgerond, zou haar vader niet lang meer leven. Hij overleed in de herfst. Iets wat ze niet had zien aankomen. Ze wist wel dat hij ziek was, maar had nooit verwacht dat het einde van zijn leven zo snel zou komen. “We zijn met haast naar ons ouderlijk huis gekomen toen we te horen kregen dat het niet goed ging,’’ zegt de kunstenares. “We hadden niet gedacht dat het allemaal zo snel zou gaan.’’

De hemelhuisjes hebben nu een diepere betekenis gekregen voor de kunstenares. “Ik kan wel zeggen dat ze me nu veel troost bieden. Ik heb er zelfs een bij mijn vader in de kist gelegd. Mijn moeder heeft er een bij zijn foto gehangen. Voor die tijd hing er al een bij de foto van mijn opa, de vader van mijn moeder.’’

Verbondenheid

Verbondenheid in alle mogelijke vormen. Dat is het thema dat Masja als een rode draad door haar werk weeft. Letterlijk en figuurlijk. In haar kunst verbindt ze verschillende materialen met elkaar. Daarbij verbindt zij de werken ook nog eens met elkaar. “Eigenlijk ben ik weer terug naar de draadjes, naar het verbinden. Op de kunstacademie in Den Haag, die ik in 1996 afrondde, begon ik met textiel. Draadjes dus, die de verbinding vormen tussen alles wat er is.’’

De kunstenares gelooft in de verbinding tussen hemel en aarde, dat alles in het universum met elkaar is verbonden. Hoewel verbondenheid het hoofdthema vormt voor haar kunst, is vergankelijkheid een andere bron van inspiratie die wel weer samenhangt met verbondenheid. “Vergankelijkheid is een onderwerp waar iedereen mee te maken krijgt. Je kunt het van verschillende kanten belichten. Ik woon in een vissersdorpje en daar zag ik op het strand van die oude, kleine, houten vissersbootjes liggen. Ze waren aan het vergaan. Ik vond ze heel mooi, want ze benadrukten de schoonheid van het ouder worden. Mensen worden natuurlijk ook ouder. In Zuid-Frankrijk zie je veel mensen die plastische chirurgie ondergaan om jong te blijven. Helpt plastische chirurgie? Het is wel een andere manier om naar vergankelijkheid te kijken. In beide gevallen draait het wel om vergankelijkheid.’’  

Ze besloot de vergankelijkheid van het bestaan ook te belichten in een project met vissersbootjes van papier. “Een bootje heeft zelfs geen bodem meer en verliest zijn vorm als vissersbootje, maar heeft nog wel de sfeer van een vissersbootje.’’

Vergankelijkheid. Verlies van vorm betekent nog geen verlies van ziel. (foto: Masja Pakvis)

Masja wil mensen graag laten meegenieten van haar rijkdom. “En die zit in de schoonheid van het hier op aarde mogen zijn. Daar wil ik graag iets voor terugdoen.’’

De laatste donkere dagen

Het Keltisch jaarwiel staat nu bijna helemaal stil. Er zit in deze dagen weinig tot geen beweging in. Maar de Yule-tijd staat voor de deur. De krachtdag van Yule valt op 21 december. Zondag  is de winterzonnewende, de kortste dag van het jaar waarna we over het dode punt heen raken. Het wiel gaat keren.

Met Yule wordt de terugkeer, de geboorte, van het licht gevierd. We laten de donkere dagen van de diepe herfst achter ons. De dagen worden langer. In het begin zal dat onopgemerkt blijven, omdat het maar langzaam gaat. Natuurlijke groei gaat nou eenmaal langzaam, maar gestaag. 

Yule is de fase waarin plannen worden gevormd. Het is de tijd waarin je je bedenkt wat je straks wilt gaan uitzetten, straks wilt gaan zaaien.

Arianrodh

Arianrodh is de godin die relaties weeft en elementen met elkaar verbindt. Zij bewoont haar kasteel in de kosmos en geeft 21 december een nieuwe slinger aan haar spinnewiel. Zij zet het wiel weer in beweging. In het Keltisch Jaarwiel geeft Arianrodh een slinger aan haar spinnewiel. Zij weeft de patronen van relaties, verbindt mensen en elementen met elkaar. Voor de een is het web sneller geweven dan voor een ander. Voor iedereen weeft ze een ander patroon.

De godin heerst samen met de jonge, stralende koning Eik, de jonge koning die op 21 december het gevecht met de oude koning Hulst aangaat en dit wint. Jong wint van oud met de winterzonnewende. Koning Eik zal tot de volgende zonnewende, op 21 juni, heersen. Hij is de koning van het licht. 

Longing for

I long for you, 
long for you 
all the time
While I don't belong to you, 
not to you,
but to humankind
It's just my nature of
love, or is it lust?
That I long for you,
long for you
every day
Because there's something sweet in you,
True in you,
that deeply gentle way
which pulls me right to you,
straight to you
In a magical way

De donkere dagen voor Yule

Het jaarwiel loopt op zijn eind, komt bijna tot stilstand. Er gebeurt weinig. Het is donker en het wordt nog steeds donkerder. Nog geen weekje, zes dagen om precies te zijn en dan keert het wiel weer. Maar nu... Rust. Ter voorbereiding op de lengende dagen en de nieuwe, jonge energie die daarmee loskomt.

Magisch Moment

Miniscule beweging. Magisch moment. Hoe een seconde oneindig kan zijn. De Magical Way.

Je keek niet in mijn richting

Toen ik in de supermarkt liep

Je keek gewoon recht voor je uit,

Onder die koude supermarktverlichting

Ik keek naar jou,

Met je donkerblauwe, stoffen pet

En je donkerblauwe jas van wol

Ik vroeg mij af:

Ben je vrij of ben je bezet?

Je keek niet in mijn richting

Toen ik in de supermarkt liep

Je keek gewoon recht voor je uit

Onder die koude supermarktverlichting

Waardeerde jouw gezicht

Met je lichte wolvenogen

Ik waardeerde je loopje ook

Sterker, raakte een beetje van de kook

Oordopjes in je oren

Zodat je me niet zou horen

als ik je vragen zou

Of je met mij koffiedrinken wou

Je keek niet in mijn richting

Jij het ene gangpad in en ik het andere uit

Zo draaiden we in het rond

Ik was er al veel te lang, maar

Dat interesseerde me geen fluit

Bij het groenteneiland, heel gezond

Kruisten onze wegen elkaar dan

Mijn aangezichtsspiertjes krulden,

Ze bewogen rond mijn mond

Een terughoudender glimlach had ik nog nooit gegeven

Mijn hart lichtte op toen ik merkte 

dat jij het had gezien

En mijn grimas beantwoordde 

met een mooie glimlach en

een blik van vreemde herkenning bovendien

Onvergetelijk aanzoek

Hij wilde haar een verzoek doen

Een heel belangrijk verzoek doen

Dus kroop hij in een bakje          

Van een hoge hoogwerker,

Gehuurd bij een bedrijf

Een onvergetelijk aanzoek zou hij doen,

Dat stond buiten kijf

Omhoog ging hij, over een rijtje huizen heen

Koude lucht op zijn wangen, dat voelde wel gemeen

Maar plotseling, wat gebeurde er nou?

De zware wagen raakte uit balans en,

Ja, het was echt waar,

Kantelde opzij en het logge voertuig viel zomaar

Opzij, en verder, en bleef liggen, op zijn kant

Hij wilde haar een verzoek doen

Een heel belangrijk verzoek doen

Dus kroop hij in een bakje          

Van een hoogwerker,

Gehuurd bij een bedrijf

Hij zou een onvergetelijk aanzoek doen,

Dat stond buiten kijf

De daken van de huizen, die spleten spontaan in twee

Er vielen geen gewonden

-         -  Gelukkig - golfde 't door de straat

Maar wat voor hem belangrijk was:

Zijn vriendin,

Zij zei geen nee

Op zijn verzoek, dat belangrijke verzoek

Waarbij hij haar ten huwelijk vroeg.

Samen gingen ze naar Parijs, de stad van Romantiek

Drie families konden ’s avonds hun huizen niet in

Onbekend, hoe het stel zich voelde 

in de lichtjesstad van liefde, terwijl drie families hun huizen zagen breken

Trok het stel zich er niets van aan, of zag zij in die breuk een teken?

Hij wilde haar een verzoek doen

Een heel belangrijk verzoek doen

Dus kroop hij in een bakje          

Van een hoogwerker,

Gehuurd bij een bedrijf

Hij zou een onvergetelijk aanzoek doen,

Dat stond buiten kijf

Heethoofd of ijskonijn?

Decemberwind raast over het land.  Ze gilt en giert erover.  Af en toe laat ze een hagelbui vallen. Morrigans buurvrouw hoest zich de longen uit haar lijf, alsof ze staat te kokhalzen soms, zo erg. We gaan nu echt naar midwinter toe. Na tot nu toe een milde herfst – 9 november was het zelfs nog terrassenweer – laat de natuur nu blijken dat we toch echt in de donkere tijd zitten. Een tijd van ‘naar binnen’. Van naar binnen gekeerd, van inkeer, van rust, overdenking. De buurvrouw blijft in elk geval zoveel mogelijk binnen.

Morrigan moet er even op uit. De grote, digitale thermometer op de muur van een winkelpand geeft 7 graden aan. Eigenlijk valt die temperatuur nog wel mee. Maar de wind snijdt. 

Een jongetje in dunne trainingsbroek en shirt – wel met lange mouwen – en vestje, voetbalt op een pleintje. Aan de overkant loopt een man met een dikke winterjas aan. Verschil moet er wezen. Maar dan... 

In de winkelstraat ziet Morrigan iets wat met dit weer buiten op straat echt niet valt te verwachten. Een ijsje! Een Cornetto-achtig ijsje! Echt waar. Morrigan ziet eerst het ijsje voorbijkomen en daarna de mens. Verbazingwekkend, huiveringwekkend  om een mens een ijsje te zien eten met dit weer. Ze is een jaar of 48, draagt een donkerblauwe, gewatteerde winterjas. Sjaal om haar keel en ze heeft sluik, blond haar tot ongeveer schouderhoogte. Bij haar gezicht is het haar in een pony geknipt. Als bij een jong meisje. Met ferme pas loopt ze door de winkelstraat. En ze is uniek. Want:

Ze eet een ijsje

Een ijskoud ijsje

Terwijl een ijzige decemberwind

in hoge tonen naargeestig door de straten zingt.

Een ijskoud meisje,

met dat ijsje,

dat met blote handen

een hoorntje omvat

En met haar tanden

In dat ijsje bijt, de schat.

Is zij nou een heethoofd, of een ijskonijn? Het is in elk geval niet helemaal natuurlijk, een ijsje op straat eten terwijl er een hagelbui op komst is. Het is zoiets als hete chocolademelk drinken op een tropische zomerdag.  

Your're so

You're energetic, so magnetic
Beautiful
You are
obliging, mesmerizing
Making me fantasizing
about you and me, and me and you, and all the things we'd do, just takes two to make one
from you and me makes three
You're so energetic, so magnetic