Schrikkeldag brengt februari-wesp

De zon schijnt voluit, op deze schrikkeldag van het jaar. En als je uit de februari-wind blijft, voelt hij warm aan. Met mijn vitamine-D tekort word ik extra blij van de zonnestralen. Morrigan moet toch thuis wachten op een bericht en daarom besluit ik het noodzakelijke met het aangename te verenigen: ik gooi mijn grote huiskamerraam wagenwijd open en zet mij neer in de zon om te wachten. Heerlijk. 

Dat het belangrijke bericht op zich laat wachten, is op deze manier niet zo ergerlijk.Met een gelukzalige glimlach richt ik mijn gezicht naar mijn vriend de zon. Blij streelt hij mijn huid. Buiten is het rustig. Af en toe een schreeuw van een meeuw, altijd hongerig en op zoek naar voedsel. Ik haal diep adem en dan wordt mijn rust verstoord. Een welbekend, hard gezoem bereikt mijn gehoorkamer.

Wesp

Dat kan toch niet waar zijn. Ik open mijn ogen. Jawel. Het is echt waar. Een wesp-achtig insect. In februari. Hij maakt veel herrie en vliegt op mijn planten af die in de vensterbank staan. Hij loopt eroverheen, lijkt de takken van mijn plant te bestuderen, krabbelt zich achter zijn insecten-oor. Met een tijdschrift probeer ik hem naar buiten te krijgen. Plaats het papier onder het beest en schuif hem naar boven. Maar daar stuit hij op het kozijn. En in plaats van naar boven te vliegen als ik het blad wegtrek, laat hij zich naar beneden vallen, vliegt weer naar links en gaat weer op de plant zitten. Het tafereel herhaalt zich gedurende zo’n  10 minuten. Ik heb het hart niet hem dood te meppen. Ook omdat ik niet zeker weet of dit een wesp is. Ik zie niet het felle geel wat ik anders op de wespentaille zie. Deze is wat bruiner van kleur. 

Misschien is het een bij. En een bij wil ik niet doodslaan, want die is niet gemeen en maakt honing bovendien. In elk geval, ik vind het ook een goor idee om het insect dood te meppen.

Ik geef mijn uitzetpogingen eventjes op om te kijken of het bericht waar ik op wacht al is binnengekomen. Niets. Post mij weer bij het raam waar het nu muisstil is. Ha, de februariwesp heeft het vrije ruim toch gevonden denk ik. Net als ik mijn ogen weer even wil sluiten: bzzzzzzzz. En hàrd. Ik rol een ander tijdschrift op, gemaakt van iets dikker papier, misschien kan hij daar beter op gaan zitten. De zoemer vliegt de plant weer op, nu gaat hij tussen twee bladeren zitten en het lijkt wel of hij daar vrolijk van wordt. Hij rolt uitbundig heen en weer en ik denk: wat jammer, nou moet ik je plezier bederven.

Vliegen

Met een beetje spijt pak ik de plant op, breng hem omhoog naar het open raam en met het tijdschrift wip ik het insect van het blad. Hij is snel. Binnen een seconde zie ik hem ver weg vliegen. Een nietig stipje in de oneindig ruime lucht. Kwam het bericht waar ik op wachtte ook maar zo snel. Maar dat laat vanaf het moment waarop het insect weer buiten rondvliegt nog drie kwartier op zich wachten. Gelukkig schijnt de zon voluit, op deze schrikkeldag van het jaar. 

Geluk met Blue Stilton

Morrigan is dol op Blue Stilton, een pittig, blauw schimmelkaasje. Af en toe koop ik op zaterdag een stukje en vandaag gunde ik mezelf deze luxe.

Een leuk driehoekje in de supermarkt uitgezocht, afgerekend bij de kassa en naar huis. Snel de boodschappen uitgepakt, wat rondgehangen in huis en waarom ik het deed, weet ik niet, ik deed een koelkast-check. En zag ik geen Blue Stilton in de koelkast.

Zou ik de kaas op een andere plek hebben neergelegd? Kast open, niets. De bon nog eens gecheckt, misschien had ik hem op de band laten liggen en niet afgerekend ook. Kon mijn ogen niet geloven. Ik had wel afgerekend.  Had ik zomaar mijn favoriete kaasje op de band laten liggen?

Terug naar de winkel. Ik zou aan de caissière vragen of het er nog lag. Ik hoopte van wel en zo niet, nou ja, dan de volgende keer beter opletten. Gelukkig zat dezelfde caissière er nog. Zij herinnerde zich dat ik vanmorgen bij haar had afgerekend. Toen ik halverwege mijn zin was dat ik iets vergeten was, zei zij onmiddellijk: 'Dat kaasje?' En ze pakte hem uit de mand vlakbij haar. Dat was hem. Wat schetste mijn verbazing? “U mag een nieuwe pakken, deze was over de datum.’’ Ik meende dat ik 4 -3 als uiterste datum had zien staan, maar dat zal niet zo zijn geweest.

Was ik blij met mijn boodschappen-engel. Zij wist wel wat ze achterliet. En zorgde ervoor dat degene die het vond het teruggaf. En ik een kaasje met een zelfde prijs kon pakken. Dat noem ik geluk. 

Sneeuwmaan

Sneeuwmaan. De maan tussen Imbolc en Ostara. Kiemkracht is essentieel.

Wat komt op en wat blijft  in de aarde? Welke zaadjes zullen ontkiemen?

Dat is de vraag die zich bij deze Sneeuwmaan aandient.

Niet alles wat je met Imbolc hebt geplant kan uitkomen. Besteed bij deze volle maan aandacht aan de plannen die je hebt gezaaid en zie welke plannen gaan werken en welke plannen niet. Wees niet treurig om de plannen die niet gaan ontkiemen, beter besteed je aandacht aan de plannen die dat wel doen.

Es

De es staat in verbinding met de wijsheid van de goden en godinnen die over leven en dood beslissen. Deze es hoort bij de Sneeuwmaan.

Volle maan brengt altijd emoties met zich mee. Je zult ze deze dagen beter voelen dan anders. Kom in contact met je emoties. Maak contact met je plannen die gaan ontkiemen.

De Maan is 22 februari om negen voor half acht ‘s avonds op haar volst. 

Ideaal is als je je ritueel voor die tijd kunt uitvoeren, op de golven van de zich nog opbouwende energie.  

How are You?

Knock, knock, on the glass window of my door
Car sound in the small alleyway
under my appartment
they call flat

In my imagination I hear your voice love
Sweet voice love, satinsoft voice love
And I know you hear mine

How are you, love,
still doing fine love, still going strong love
How are you?

Last thing you've said dear was wonderful love was full of love, love
You said it was great,
what I had made
And you were fine 'To have won this time
A footballmatch

Tick, tick, ticking of the clock
Every second, dear, every day
Clock is ticking my time away

And I, I await my love,
For what is to come
For what is mine,
For what is yours,
For what is right

In my imagination love, I hear your voice love
Your sweet voice love
is what I'm longing for

Nieuwe Maan energie

Over drie dagen is het Nieuwe Maan. De energie voelt deze dagen soepeler aan. Ook de dagen na Nieuwe Maan zal je voelen dat alles lekkerder loopt. Het is de Nieuwe Maan in Imbolc-tijd. En Imbolc is de tijd van het allereerste, prille leven. Dat moet nog gaan groeien en bloeien. De Nieuwe Maan van 8 februari zorgt voor de energie die nodig is om dat allereerste begin van nieuw leven te laten groeien. Mooie, zachte energie. Die aankomt op de vleugels van Blodeuewedd. Let op de maansignalen op jouw magical way.  

For Imbolc

Get a little nervous

Come out of your comfort zone

Just get a little nervous

It will make your blood stream faster

Look around you in a new decorum

When you have changed your life

A little, do not ever exaggerate

The need of change around you

And feel if you like what you see

* 

Just wait a little

And see what will bloom

After you have sown

The seeds of your own future

Waiting makes a little nervous

Good experience it is

Get a little nervous

And relax when blooming time has come

Bangmakerij aan de deur

De zware energie neemt deze dagen af. We gaan richting nieuwe maan. Heerlijk, dat betekent soepeler energie. Ik hoop dat mijn nek en schouders ook wat soepeler worden. Na een verkeerde beweging tijdens het opdrukken dat ik eind vorige week weer wilde invoeren, sloeg 'het' erin. Zondag probeerde ik de pijn eruit te joggen. Dat lukte niet. Wel kreeg ik spierpijn, want ik had al eeuwen niet meer hardgelopen. Ik wacht nog een paar dagen en dan moet de pijn zijn verdwenen. Ik vertrouw erop dat de soepeler energie die in de lucht komt, daarbij helpt. Maar van enige soepelheid kan ik nu nog niet spreken.

Wat ook niet erg soepel verliep, was een verkooppraatje van iemand die beveilligingsapparatuur aan de man wilde brengen. Hij belde aan het einde van de middag aan. Een verkoper van ergens in de 30. Hij zag er goed uit, groette leuk, maar de naam van het bedrijf waarvoor hij werkte ben ik kwijt. Jammer. Hij vroeg of ik wel op de hoogte was van het aantal inbraken in de buurt. Ik wist er een op te noemen. Hij natuurlijk veel meer. Dus eng.

Ja, ja. Eerst uitvogelen of je met bange mensen te maken hebt. Is dat niet zo? Dan is de volgende stap de mensen op alle gevaren te wijzen. 'Overal wordt ingebroken,' stelde hij. 'Ja,' zei ik. 'Dat klopt, overal kan worden ingebroken.' Nu werd het tijd de bangmaakstrategie toe te passen.Want in al mijn eerlijkheid had ik ook gezegd dat ik mij wel veilig voel. Daarop kwam een aantal 'Stel dat... Wat zou u doen?'-vragen. Tsja. 'Ik weet pas hoe ik reageer als de situatie zich voordoet,' zei ik. 'Dat ben ik niet met u eens,' zei hij. Oh?
Een praatje volgde, over dat mensen wèl van tevoren kunnen aanvoelen hoe ze reageren. Dat mensen daarin anders zijn dan dieren. Die man moet zijn werk ook maar uitvoeren, dacht ik. En ik liet hem maar praten. Dat viel hem op. Hij moest mijn onverdeelde aandacht hebben, hij moest mij meekrijgen. Een moeilijke baan heeft deze man.

Messen

Hij maakte het verhaal nog een tikkeltje enger. 'Stel nou dat er 's nachts ineens een paar mannen met messen om uw bed staan.' Nou ja, meneer! Wat afschuwelijk. Dat had hij moeten weten. Ik gaf toe dat ik van tevoren al zou weten dat ik daar wel erg van zou schrikken. Hij leek blij met mijn antwoord en glimlachte. De eerste schrikgedachte was in mijn hoofd geland, hij had de aandacht.
Ik merkte nog op dat dit soort dingen nou eenmaal gebeuren. Je weet nooit wanneer, je weet nooit waar, maar het is niet tegen te houden. Kwestie van pech of geluk. En ik voegde eraan toe dat ik de mensen die met messen een woning binnenvallen om de bewoners te beroven, gek vind. Daar nam het gesprek een vreemde wending.

Bijzonder fel hield de verkoper een pleidooi voor messentrekkende rovers, leek wel. Hij stelde dat deze criminelen helemaal niet gek zijn. 'Ze hebben een doel,' zei hij krachtig. Oh ja, mensen met een doel kunnen niet gek zijn. Een discussie. Daar had ik geen zin in. Dus ik concludeerde maar snel (ja, ik liet hem zijn werk doen, maar dat hoefde nou ook weer niet uren te duren): Wij zijn het hier niet over eens. Nee, inderdaad, dat was ook zo.

Hij wilde mij nog graag even zeggen dat een mes op andermans keel zetten moreel misschien niet verantwoord is, maar, 'Iedereen kan een mes op andermans keel zetten.' Huh? Ik murmelde nog iets van dat ik zoiets niet zou kunnen. Hij wel, zei hij. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Hij verduidelijkte dat wanneer iemand een van zijn kinderen iets zou aandoen, hij zichzelf heel goed in staat achtte die persoon een mes op de keel te zetten. 'Oh ja, maar dat is iets heel anders,' zei ik, opgelucht dat hij niet voor bezittingen mensen in hun woning zou overvallen. Daarna vroeg hij wat ik over militairen dacht. Die gebruiken immers ook geweld. Om ander geweld te stoppen, was zijn gedachtengang. Ik raakte het spoor volkomen bijster. Waar wilde hij naar toe?
Deze man belde aan met de openingszin dat ik ergens (ik weet nog steeds niet wat ik precies had moeten doen) aan kon meedoen en dan beveiligingsapparatuur gratis kon krijgen. Nu hadden we het over messentrekkende gekken gehad en was het gesprek aanbeland op het onderwerp militairen.

Ik zei dat hij geen appels (messentrekkende overvallers) met peren (militairen) moest vergelijken. Waarop hij in al zijn wijsheid zei dat hij appels met appels vergeleek. Hij heeft wel een punt als hij het over militairen in creepy dictaturen en andere griezelstaten heeft. Maar hij bedoelde te zeggen dat Westerse militairen met gebruik van geweld goed werk verrichten in het Midden-Oosten (hij verwees naar de strijd tegen IS). Ik gaf aan dat het onderwerp te groot was om zo even te bespreken. Natuurlijk kwamen we er niet uit.
Hij wilde zeggen dat geweld soms ook een goede zaak dient. Maar ik wilde zeggen dat van geen een gewapende overvaller is te zeggen dat zijn geweld een goede zaak dient. De verkoper gaf het gelukkig ook op en kwam weer terug op waarvoor hij eigenlijk gekomen was. Maar voordat hij terugkwam op zijn oorspronkelijke doel, trok hij zelf al de conclusie dat ik nog niet toe ben aan de beveiligingsapparatuur.

Hoe weinig ik hoef te doen om mensen overstuur te maken. Het is een net ontdekte gave. Hoop ik alleen dat hij mijn huisnummer niet zo aandachtig bestudeerde om mij met een paar vriendjes met blikkerende messen in mijn bed te verrassen.

Inside

These days of frost and frozen earth,

Of little clouds that you breath out

And fingers feel like sticks of ice

I keep my soul inside

           

                 *

Even when the frost has gone

And fog has come instead

And coldness changed in watercold

I keep my soul inside

                 *

Let it be alone, 

inside the magical way  

because

These days my soul is longing

For new things yet to come

                *

My soul needs a little while

And slowly it will unfold,

When time is perfectly ready

It will bloom and will show

New flowers in different colours

                 *

In Imbolc-time the pale and tiny ones,

Later on some more pronounced

But in these days of fog and frost 

My soul just needs to stay inside

IJsmaan

IJsmaan. Deze volle maan bracht afgelopen week heel wat kou met zich mee. Morgen is zij op haar volst. En na morgen zullen de temperaturen weer wat oplopen. Nee, dit is geen weerbericht. 

In deze periode is de aarde verschrikkelijk koud. Maar binnenin blijft het warm. Plannen, leven, ze broeien. Op het vuur van de passie. Verborgen in het binnenste. Luister naar wat ze zeggen op de kracht van IJsmaan. En ga dan over tot je eerste actie.
Dit is de tijd van het jaar waarin de natuur ontwaakt. Van roerloos stil naar beweging. Dit jaar zat de beweging er al eerder in dan normaal. De afgelopen week kwam aan die beweging weer even een eind dankzij het winterweer. Vanaf Volle Maan zal je de drang naar actie net zoals de natuur, weer helemaal gaan voelen.
Boom van de IJsmaan: de lijsterbes, boom van dood en wedergeboorte.

Met stomheid geslagen

De dagen naar Volle Maan toe brengen altijd een zware energie met zich mee, Daaraan werd Morrigan vandaag dubbel herinnerd. Maar één reminder moet me echt van het hart, omdat het me werkelijk kwetste. 

‘Ik wilde al met je praten. Je had laatst bij ons aangebeld,’ zei ze, mijn Nigeriaanse buurvrouw toen ze mij vanmorgen op straat zag. 

‘Oh,’ dacht ik, ‘wil ze afspreken?’ Ik bevestigde dat ik een paar weken geleden had aangebeld.  

‘Je vroeg mijn man of hij de deur wel voor je wilde openhouden,’ zei ze. Ook dat kon ik beamen. Het klopte helemaal.

Ik belde aan, omdat zij op de begane grond wonen. Bovendien vond ik hen aardig. De buren naast hen groeten amper en maken duidelijk dat contact ongewenst is. Maar met deze buren maakte ik altijd een praatje. Haar kinderen vind ik schattig. Dus aan hem of haar (wie er ook maar open zou doen) wilde ik vragen eventjes de portiekdeur voor mij open te houden. De haak waarmee je de deur kunt vastzetten, ontbrak. Dat was al een tijdje weg en ik vergat telkens er melding van te maken. Geen van de buren had zich bedacht actie te ondernemen. Het gevolg van het ontbrekende haakje was dat ik mijn fiets niet uit de kelder naar buiten kon krijgen. Kwestie van zeer beperkte  ruimte en een zeer steil gootje waardoor je je fiets omhoog moet duwen. 

De man deed open. Ik meende twijfel te bespeuren toen ik mijn vraag stelde, maar toen hij zijn zoontje van 6 of 7 (denk ik) zei dat hij de deur mocht openhouden, dacht ik: ‘oké, hij wil zijn kind leren dat je een ander gewoon kunt helpen.’ Ik had het jongetje nog bedankt.

Belediging

Máár, dit was helemaal fout, zo maakte mijn buurvrouw mij duidelijk. Het was een belédiging voor haar man dat ik hem had gevraagd de deur voor mij, alleenstaande vrouw, open te houden. Zij stond onder de douche en kon er niet bij, maar toen ze hoorde over mijn ‘actie’ was zij ook beledigd en kwáád, zei ze.

Stomverbaasd was ik. 

‘Waarom?’ 

In niet mis te verstane woorden maakte zij mij duidelijk dat ‘it’ niet past in hun Afrikaanse cultuur. Mijn verbazing steeg. Ik ken heel wat Afrikaanse mensen, maar nog nooit had ik ervan gehoord dat een man een vrouw niet mocht helpen. Maar goed, omdat zij dat zo stellig beweerde, bewoog ik met haar mee en probeerde tot drie keer aan toe duidelijk te maken dat ik alleen om hulp had gevraagd (ja, en wat voor hulp, kwestie van 2 seconden). Zij zei dat ze wist dat ik geen kwaad in de zin had. Nou oké, eind goed al goed, dacht ik.

Helaas, ze bleef erbij  dat het in Afrika niet de gewoonte was als vrouw een man om hulp te vragen, een belediging is het. Waarop ik haar duidelijk maakte dat wij hier in Nederland wonen en dat het hier volstrekt normaal is om bij buren aan te bellen. Ik merkte dat ik driftig begon te worden. Zij bleef herhalen dat dit in ‘our culture’ werkelijk niet kon. Ik mocht aanbellen als ik langs wilde komen, maar onder geen beding mag ik in de toekomst meer om hulp vragen. Daarvoor moet ik in het vervolg maar bij een andere buur aanbellen. Discussie gesloten, dat was voor mij wel duidelijk. 

Dus zei ik dat ik niet meer zou aanbellen (daar heb ik ook werkelijk geen zin meer in) voor hulp.  Daar leek ze tevreden mee, draaide zich om, liep weg en zonder om te kijken wenste ze mij ‘a nice day’ .

Met stomheid geslagen. Ik zal ook niet meer tegen haar spreken. Aanbellen zal ik uit mijn hoofd laten. Haar missie is volbracht. Morrigan is verdrietig. Gelukkig is er eerder deze week op mijn verzoek een nieuwe haak geplaatst. Ik hoop dat de portiekbewoners deze niet  kapottrekken.