Who is really confused?

Saturday early evening in the park
Tranquility in the air
Sky is colouring all kinds of blue
Earth is giving this lovely early-autumn-scent
And the sound is silence
*
Two men fishing in the pond
A third man walking away
Morrigan thought he was with them
But he wasn't
*
The third man went to the water
saying things I couldn't understand
Leaning on the trunk
of the willow weeping just above the water
He suddenly turned around
at the moment I came along
*
I knew I shouldn't look him in the eye
As he had a madman's voice
And not of a kind one
He sounded raw and angry,
With no control or humanity
But I had to glimpse and got shocked
of the anger on the face
*
He started shouting when he saw me
Something about women
I just took ferm steps when I passed by,
Hoping he wouldn't run
Back he went onto the path
on walking and shouting
unclear things, I didn't look back
*
Then a cyclist came, what a relief
Minute later I heard the madman screaming at him:
'You can not cycle here'
and tried to stop him
Cyclist shouted something back
The madman let him go, but threatened,
he said:
'Next time I'm gonna beat you up'

Saturday-evening,
Tranquility broken in the air
Sky had the blues
And earth was still giving this beautiful scent
*
Relief when I felt the madman had chosen another path
Not the path I had chosen to walk when I had passed the pond
*
At home I thought
Hurrah for government
that choses not to help
poor people in mental need
by letting shrinks make bills
only rich can pay
So that the papers can tell amazing tales
of 'confused' persons
*
And I wonder
even when I got a bit anxious by meeting a madman as I did

Who on earth is really confused?

Volle Maan

Harvest Moon staat aan de hemel. Maan middenin de oogsttijd. Morrigan was aan het strand, heiige lucht, zee en hemel vloeiden in elkaar over en de maan stond als mystiek vaag geschilderd groot aan de zachtblauwe hemel. Het leek alsof de hemel was gekrijt, zo prachtig vaag.

De temperatuur is hoog, maar het licht is al herfst. Minder fel. De bomen laten zien dat het herfst is. Zij laten hun bladeren los, of verkleuren. Tijd van overgang van het seizoen, van zomer naar herfst. De zomer wil zich nog niet laten verdringen. De zon schijnt uitbundig. Maar ja, de nacht valt sneller in.

Volgende week zijn dag en nacht even lang. Maar voor de herfstequinox zich aandient, ervaren we nu eerst de kracht van de volle maan. Oogstmaan valt op vrijdag de 16e.

Sta vrijdag open voor de krachtige energie van de Volle Maan en voel in meditatie gewoon wat er gebeurt.

Heavenly in love

Heavenly in love
with a man I'll never reach

'Must be insane'

heavenly in love with him
lasting for ages now

'So I must be mad' 

Fear to bind
is how they'd call it,
People with sense for reality

So I won't speak
Keep it secret,
My burning love
for this man I'll never reach

'Must be insane'

In my dreams
I kissed him
on his hands
and in the back of his neck
Surprised he asked
how I knew
his sensitive spots

And then I woke up

Heavenly in love
with a man I'll never reach

Reuring in de bibliotheek

Samen met een andere bibliotheekbezoekster zit ik aan een lange leestafel. Zij studeert in een boek, ik lees een krant. Het is rustig. Een man met wandelstok, sportieve grijsblauwe pet op zijn kortgeknipte grijze haar, rond gezicht en bril met getinte glazen, ik schat hem ergens in de 70, ploft pal tegenover mij neer op een stoel. Ik kijk even op uit de krant en zeg hem goedendag. Verbaasd en lichtelijk geschrokken kijkt de man mij aan. En zegt niets terug. Tsja.

Ik lees verder en kijk niet meer op. Het was toch niet mijn bedoeling een gesprek aan te knopen. Dus sla ik geen acht meer op de gebruinde grijsaard en zit weer in het artikel.

Na verloop van tijd vliegt hij vanzelf weer op. De tafelgenote schuin tegenover mij en ik lezen rustig verder. Plotseling klinken er stemmen. Luide stemmen. Daar staan ruziënde bezoekers. De gemoederen lopen hoorbaar steeds verder op. Wij richten onze hoofden op. Ik richt mijn blik naar links, richting het geluid. De ruziemakers kan ik niet zien, ze staan achter een paar boekenkasten. Wel zie ik een stuk of wat andere bezoekers van hun plaatsen opstaan om naar het hoorspel toe te lopen. Zij willen het tafereel wel eens aanschouwen. Dan staat een van de bibliothecaressen op. Kordaat beent zij richting de stemmen. 'Wat is hier aan de hand?’ vraagt zij streng.

Een vrouwenstem klinkt hoog, een mannenstem gaat er tegenin. Even later hoor ik de bibliothecaresse aan de man vragen of hij de bibliotheek wil verlaten. Of nee, het is geen vraag. Ze verpakt haar sommering in in een vraag. Het duurt een paar tellen voor ik de figuur bij de mannenstem zie lopen. De stem blijkt van een tiener te zijn.

Een slungelige jongen van een jaar of 17 beweegt zich door de ruimte. Petje op en aan zijn gelaatstrekken kan ik zien dat hij etnische roots heeft. Hij scheldt de bibliothecaresse uit met een dodelijke- hoewel steeds minder vaak dodelijk was gisteren in het nieuws – ziekte.Zij reageert niet en een van haar collega’s dwingt hem verder de ruimte uit.

Bij de uitgang blijft hij staan. 'Naar buiten,' maakt de bibliothecaresse nogmaals duidelijk. Hij zet zijn scheldmodus aan. Daarna is het stil. 

Binnen een paar minuten herstelt de rust zich weer. Binnen in de bibliotheek wel. Binnen in het hoofd van de jongen is het helemaal niet rustig. 

Plotseling zie ik hem weer vanuit dezelfde richting opnieuw naar de deur worden gedirigeerd. Terwijl ik zat te lezen, moet hij weer zijn teruggekomen. De scene herhaalt zich, de jongen kijkt dreigend de leeszaal in en dan hoor ik rechts van mij iets opmerkelijks. 

Een man van middelbare leeftijd hoor ik ‘inburgeringscursus’ zeggen. Huh? Tegen wie heeft hij het? Hij loopt alleen. Heen en weer tussen de leestafels, de excorsist-achtige jongen bekijkend. 

Wat heeft zijn opmerking nou met inburgering te maken? Bedoelt de man soms dat de jongen goed is ingeburgerd door wat onsamenhangend vocabulaire op agressieve toon de zaal in te slingeren? Ik vermoed van niet. 

Hij bedoelt hoogstwaarschijnlijk dat de jongen een inburgeringscursus moet volgen. Hoe komt hij daar nou bij? Deze jongen is duidelijk hoorbaar hier, in deze Hollandse stad geboren. En zal hier naar school zijn gegaan. Ja, het is aan hem te zien dat zijn ouders of grootouders hier niet vandaan komen. Maar verder heeft de situatie niets met inburgering te maken. Ik denk dat de jongen psychische hulp, een heropvoeding of een simpele schop onder zijn kont nodig heeft.  

Maar een inburgeringscursus.Het raakt mij, die opmerking. Want de oer-Hollandse man, ook dat is te zien en te horen, maakt hier alleen maar duidelijk: als wij je kunnen afrekenen op je achtergrond, dan doen wij dat. En dat is gewoon slecht. Uiteindelijk draait het allemaal om verbondenheid. 

Rondje park

Het is drie dagen voor Nieuwe Maan. Ik maak mijn regelmatig terugkerende avondwandeling in het park. Het donker begint alweer vroeger in te vallen, dus iets voor half negen is mijn laatste kans om voor het donker weer thuis te zijn. 

Op weg naar het park ontwijk ik een twintiger die met typisch lokale tongval tegen zijn hond praat. Jack heet het dier. En Jack moet doorlopen, want 'dit gaat nergens over.'

Ik besluit zelf maar flink door te lopen, want anders gaat het nergens over, zover is mij duidelijk. De man en zijn hond zullen elkaar wel begrijpen, veronderstel ik. Veel honden laten hun baasje maar wauwelen, ze snappen het baasje wel en begeleiden hem gewoon.

Maar als ik al een straat verderop ben en even terugkijk, omdat ik de ongeduldige stem van de twintiger weer hoor, zie ik die twintiger de weg oversteken terwijl hij de hond woest de weg wijst. Het arme dier is bang, zie ik van grote afstand. Zijn staart laag, stijf tegen zijn onderrug aangedrukt.Stijf stapt hij voort, zo traag als een slak. Wat erg. Ik voel me laf, omdat ik niet snel terugdraaf om de man te vertellen dat hij de hond angst aanjaagt en dat het geen wonder is dat het dier amper vooruit komt: hij durft niet. Ik durf niet. Echt niet. 

Fietspret

De lucht voelt een beetje killig, maar ze is mooi: pastelroze vloeit zacht over in lichtblauw. 

Bij de ingang van het park hebben drie tienerjongens pret met de fiets. De stunt is om zo lang mogelijk op het achterwiel te rijden, het stuur in de lucht houdend. Twee jongens lopen en een is de clown. 

Als een van de drie ziet dat ik kijk naar hoe lang de jongen het volhoudt wil hij zijn kunsten ook tonen. Hij dwingt de andere jongen van de fiets af en komt aangesneld. Stuur de lucht in, maar snel kleppert de standaard omlaag op het asfalt. 

Hij kan het nog niet zo gemakkelijk als zijn metgezel. Maar die was ook meer geconcentreerd op zijn kunstje dan op de reactie van voorbijgangers.  

Balanceren

Even later hoor ik twee jongens roepen: 'We gaan altijd die kant op.' Maar in plaats van linksom de vijver, stuurt de fietsende acrobaat deze avond rechtsom het water, waar ik toevallig ook loop. Ze balanceren mij aan de rechterkant voorbij. Een zit op het stuur, de jongen die nog mocht oefenen op het achterwiel te rijden, zit op het zadel en trapt, de derde zit achterop de bagagedrager, aan beide kanten bungelt een been. Ik heb lol, omdat zij lol hebben. Slingerend en roepend fietsen ze de brug over, het water over, de jongen op het stuur is een moment bang dat hij zo het water in gaat. De fietser stelt gelukkig snel bij en zo zwiept het stelletje voort.

Adam Ant

Voordat ik bij het veld aankom waar mijn idool Adam Ant vier jaar geleden (!) optrad, zie ik een libelle vliegen.Vrolijk over het rosarium waar rozen in allerlei kleuren elegant hun plaats innemen. Op mijn 'Adam Ant-veld'- het klinkt waanzinnig, maar als ik daar loop, zie ik in mijn verbeelding altijd het podium met hem erop staan -  sport een groepje jongeren. Het lijkt een soort kickbokstraining. 

Adam heeft gebokst, gewoon boksen, zonder Kick. Dat las ik in zijn autobiografie. En ik zie het soms aan zijn bewegingen als hij op het podium staat. Ik houd ervan, Morrigan heeft zelf ook gebokst. Eveneens zonder te trappen. Daar houd ik dan weer niet van.

Voetstappen

Plotseling gebeurt er van alles als ik mijn rondje bijna heb gelopen en terug ben in de buurt van waar ik het fietsende trio voor het eerst zag. Een kudde ganzen, witte, grijze en witgrijs gemengde, steekt over naar het veldje waar ze overnachten.Een grote, dikke, zwarte kat steekt zo'n 15 meter verderop over. Dat zal mij geluk brengen. Een neutrale man laat zijn hond uit. En opeens loopt er iemand achter mij. 

Ik hoor voetstappen.Het voelt toch verdraaid ongemakkelijk om de steeds dichterbij komende stappen te horen, maar niet te weten wie er achter me loopt. Hopelijk ongemerkt versnel ik mijn pas een beetje. De stappen blijven achter mij. Mijn adem begint hoger te komen. Wat een akelig gevoel. Ik ben blij als ik bijna bij de doorgaande weg ben. Heb zin om een klein sprintje naar de voetgangerslichten te trekken, maar ik beheers mij. 

Het park eenmaal uit en het fietspad over sta ik bij de stoplichten. Met dezelfde beheersing druk ik op het knopje waardoor het rode licht naar groen moet verspringen. Ik kijk om. Schuin achter mij lopen de voetstappen weg. Ze blijken te zijn van een meisje. Ze is een jaar of 18, schat ik in. Maar ze is wel een kop groter dan ik. En ze heeft net paardgereden, zie ik aan de broek en de jodhpurs die zij draagt. Opgelucht haal ik adem. Wat een mens zich niet in zijn hoofd kan halen en zichzelf kan opjagen. 

Had ik die twintiger dan toch gemakkelijk kunnen aanspreken zonder zelf te worden belaagd?

De Vraag

Mijn vriendin brengt me terug naar het station waar ik op de trein stap om naar het volgende station te reizen. We praten en hebben het over de ov-chipkaart, en wat er gebeurt als je nou vergeet uit te checken. Het gebeurde mij een keer, vertelde ik haar. Gelukkig realiseerde ik het mij snel, zodat ik binnen het uur alsnog kon uitchecken. Check je later uit, dan wordt een groot bedrag van je kaart afgeschreven. Maar we wisten beiden niet hoeveel dat was.

"Het is niet meer zoveel als vroeger.'' Plotseling hebben we er een derde gesprekspartner bij. Een redelijk kort kapsel, haar valige, donkerbruine haar krult. Haar bruine ogen kijken ons vanachter haar brillenglazen aan, de zon licht haar donshaar uit haar wangen op en ze loopt met een kruk, speciale kousen om haar kuiten. 

En dan komt De Vraag, want ze bemoeit zich niet voor niets met ons gesprek, blijkt later. 

"Ik heb een mee-reiskaart,'' en ze laat haar treinkaartje zien. Maar er is niemand met wie zij meereist. "Mag ik wel met jullie meereizen als er controle komt?'' 

Mijn vriendin zegt geschrokken dat zij niet reist. En ja, wat kan ik zeggen? 'Nee, dat kan niet,' lijkt mij geen optie. Daar ging de vrouw met de kruk ook helemaal niet vanuit. Maar echt hartelijk kon ik niet reageren. Waarom weet ik niet. Omdat ze niet erg sympathiek overkwam? Omdat ik haar wel erg opdringerig vond? Omdat ik mij misleid voelde, doordat zij begon met een opmerking die aansloot op ons gesprek, maar uit was op een voordeel voor zichzelf? Het was dat laatste dat me tegenstond. 

Ik had zonder weerstand kunnen reageren, als de vrouw in kwestie gewoon op mij was afgestapt en had gevraagd wat ze wilde. Maar dat deed ze niet. Ik voelde mij op het verkeerde been gezet. Ze deed alsof ze met ons wilde meepraten (ook ongevraagd, maar ok, dat is tot daar aan toe), maar het ging om haar vraag waarvan ze weet dat het eigenlijk lastig is om nee te zeggen en al helemaal als iemand al in het gesprek zit. Daarmee laat je iemand barsten. En het zit in ieders natuur om een ander te willen helpen. Dus raapte ik mezelf bijeen en gaf het antwoord waarop zij had gerekend. Met een maar. Ik ging niet zover als zij.  

Volle Maan

Zit bij Volle Maan bij de hazelaar
Ontvang
Wijsheid in een flits

Oogsttijd
en wees dankbaar
voor al je niet-materiële bezittingen
want die zijn echt 
van jou

Welke niet-materiële vruchten
zijn gegroeid dit jaar? 
Ze laten zich vast zien,
in de wijsheid van de hazelaar


De Volle Maan bouwt zich op, de energie wordt steeds zwaarder, donderdag 18 augustus zal zij op het toppunt van haar energie staan, een maan-eclips zal er ook zijn, maar in Nederland onzichtbaar voor het oog

De Zee

De lucht trok open, de avondzon brak door en Morrigan zat binnen. Dat kon natuurlijk niet. Met het eeuwige verlangen naar de wind op mijn huid en door mijn haar, groen om me heen en mijn blik op de natuur, stond ik voor ik het wist buiten. 

De zee riep. 

Een wandelingetje door de duinen bracht me daar. Voor ik het duin over was, zag ik links in het duin een groepje kraaien op de grond zitten. Mijn dier. Ik telde ze. Zeven! Mijn getal, volgens een indianenvriend van mij. Ik voelde mij welkom geheten door het comité van zeven. Ik liep door en was benieuwd naar hoe de zee er vanavond zou uitzien.

Nog even hoefde ik het pad nog te volgen en daar kwam de opgang. Daar zag ik haar. Donkergrijsblauw, vol, hoog, enthousiast. De uitbundige wind stuwde haar golven wild op. Ze brieste luid, ze klonk zo overweldigend dat ik even moest stilstaan om naar haar te luisteren. 

Ze zong, rauw, op zoek naar aandacht. Verderop liepen zoveel mensen. Met aandacht voor hun coördinatenspel, maar zonder aandacht voor haar. Terwijl ze zo mooi is. Ze deed haar best, dat doet ze nog steeds en dat zal ze altijd blijven doen. Bewonderenswaardig. 

De Zee.

Inside meets outside

New Moon it was,
The days around
are days of the inside

So inside I stayed
Inside they stayed

But there was also Lammas
Time of the outside
to harvest your crop

So inside I stayed,
but outside I wanted,

Finally I went outside...
to go to another inside again
Only late on the day
I did go outside

           *

If you feel mixed up these days:
Inside and outside
Are meeting eachother
On the magical way

It might make you feel a kind of mixed up
Strange feeling, strange days
Don't bother about it,
It is just the time of inside and outside
that is working right now
On this beautiful, magical way

These times are also fine to show what is inside
to the outside world

Harvesting time will begin

One day before Lughnasadh to come
He is silent
She is, too

Thinking of harvesting,
Of harvest to come
after all the hard work
earlier the year
it is time that harvest begins

She knows what to do,
and so does he
They both wanted it and so
They know what crop they will get

Thinking of harvest,
First reward of the year
it is time to harvest

After all their plan making,
preparing, working, caring and waiting
Now it is time to harvest,
enjoyable time
and time of counting

Counting your blessings
Cherishing them, too
Tomorrow we'll break the silence
and go harvesting
Looking forward to a bumper crop