Who's playing with Full Moon?

Who is playing with Full Moon?
25 of November

She is standing on clouds

The Full Moon is her ball,
She is playing
her mysterious game
She looks relaxed, looks relaxed

Time of let go, or survive



Tonight's Moon, 
26 of November
on a beautiful sky

Moed en toewijding

Over moed en toewijding gesproken…

Net op tv gezien:

Een 18-jarig meisje uit Afghanistan dat 3 jaar in een azc in Teheran woont heeft als ambitie rapper te worden. Sterker, ze is al een rapper. Sonita’s rapteksten zijn een protest tegen het wereldwijde fenomeen kindbruiden. Zij trekt de aandacht van filmmaakster Rokhsareh Ghaem Maghami uit Teheran.

Drie jaar lang volgt Rokhsareh de Afghaanse Sonita Alizada. Sonita staat zelf op het punt te worden uitgehuwelijkt. Haar moeder vindt haar 9000 dollar waard. Bovendien, als haar dochter niet trouwt, is ook haar zoon kansloos op de huwelijksmarkt. De regisseur volgt de ontwikkelingen op de voet èn speelt zelf ook een rol in het proces. Haar documentaire geeft een levensveranderende draai aan het leven van Sonita. De film is te zien op het jaarlijkse documentairefestival Idfa.

Morrigan heeft een grote bewondering voor zowel de Iraanse regisseur als het Afghaanse meisje dat een toekomst voor zichzelf wil en haar stem durft te verheffen. Sonita blijkt overigens welkom in Amerika. Ze wil er graag gaan studeren. Amerika haalt een bright light naar het land toe.

Morrigan vindt het verhaal van Sonita een prachtig voorbeeld van een meisje dat een kans heeft gekregen en meer kansen gaat krijgen op haar magical way. En wat betreft de filmmaakster: die bewandelt al een heel aantal jaren de magical way. Ik kan niet anders dan deze twee vrouwen diep bewonderen.

Bloedmaan

De Volle Maan bouwt zich op. Steeds ronder wordt ze aan de hemel, de nacht wordt helder. Woensdag zal ze op haar volst zijn, Bloedmaan. De Maan van overleven.Het gaat nu niet om overleven van jong, teer leven, zoals aan het begin van de lente. Nu gaat het om het overleven van kwetsbaar, ouder leven. Wie deze Volle Maan overleeft, komt de winter door.

Morrigan herkent het knallende geluid dat van buitenaf komt niet.
Elke keer als ik me naar het raam begeef om te kijken wat zich buiten afspeelt, is er niets of niemand op straat. Leeg. Het geluid blijft zich traag maar gestaag herhalen. Knal, knal knal.

Nieuwsgierig open ik het raam en steek mijn hoofd de frisse najaarslucht in.
Er gebeurt... niets.
Ik wacht even. Nog niets.
Het hoofd van een buurvrouw, steekt naar buiten. 'Ah, zij is ook nieuwsgierig,' denk ik.

Haar hoofd verdwijnt, maar ik blijf nog even bij mijn geopende raam staan.
Tot mijn grote ontzetting zie ik een mannenhoofd onder een pet verschijnen.
Niet dat het mannenhoofd mij overstuur maakt, het gaat er meer om wat hij doet.
Vanaf drie hoog gooit hij om de haverklap lange, houten planken naar beneden. Door het raam, zo het voortuintje langs de straat in. De meeste komen op het gras terecht. Sommige vallen op de struiken.
Deze buren hebben besloten de vloer van hun huis niet te laten overleven.

A-sociaal 

Ik vraag me af of ik zal opmerken dat ik zijn opruimmethode nogal asociaal vind. In gedachte hoor ik het mezelf al zeggen: 'Beetje aso, vind je niet?' Ondertussen is de plankengooier alweer drie trage knallen verder.
Dan zie ik mijn autootje staan. En besluit, zoals sommige andere flatbewoners die het tafereel ongetwijfeld ook hebben aanschouwd, niets te zeggen.

Oh, wat erg. Waarom zeg ik er eigenlijk niets van?
Het enige dat ik weet van de bewoners van dit huis, is dàt ze zich van hun omgeving totaal niets aantrekken. Een kind van 3 dat regelmatig alleen thuis wordt gelaten. Datzelfde kind dat in de zomer eens om half twaalf 's avonds nog buiten liep. Een feest waarbij de muziek om half drie 's nachts nog door de hele straat was te horen. Gekrijs van de bewoonster tegen een man die bij haar thuis wilde komen. Een brief van de verhuurder waarin buren wordt gevraagd hun klachten over dit stel in te vullen en terug te sturen. Onberekenbaar spul.

Schuldgevoel

Morrigan kiest er uiteindelijk voor om er maar niets van te zeggen. Ten eerste ben ik ervan overtuigd dat een opmerking de wegwerpactie toch niet zal stoppen. Ten tweede zie ik het stelletje ervoor aan om als respons een vernieling op mijn vehicel uit te voeren. Morrigan wil toch dat haar auto de Bloedmaan wèl normaal overleeft. Onverantwoordelijke redenatie? Misschien wel. Maar ik vind het nog onverantwoorder om de confrontatie met deze mensen op te zoeken. Bij zware energie is het sowieso onverstandig om reacties bij prikkelbare mensen uit te lokken. En zij zijn met in elk geval meer dan twee personen. Morrigan is alleen. Maar schuldig voel ik me wel. Het is erg dat ik er gewoon niets van dúrf te zeggen.

De planken zijn inmiddels uit het tuintje gehaald en door midden geknakt. De buren proppen ze nu in de ondergrondse containers. Op hun manier proberen ze de boel toch netjes achter te laten. Ieder zijn eigen manier. 

Magical Way of meeting an old friend

It’s been more than 20 years since we’ve last met

And we've only spent one year together,

In class, as teenagers  at school,

One year we’d never forget

So much joy and laughter we’d known

Then our ways split, simple as that

So when we met in a digital way

Joy was big when we discovered we picked the right moment

To get in touch,

He ‘s not living in Europe since many years

But just right now, when I reached out for contact

He happened to be on his old land for a couple of days

He liked to make some time so that we could meet

And so we did, fun was complete

When we met in this magical way

Felt like time did not exist,

We talked as if we’ve met only yesterday

Now he’s back home again, in his new land, the US of A

Magical Way van 'Bouw'

Oog in Oog met droomproject

Hij was 13 toen hij in de jaren ‘80 omver werd geblazen door een artikel in een tijdschrift over het project  ‘Africar’. Africar is een indrukwekkende, unieke auto. Een soort mega-jeep met een afwijkende bouw, afwijkende breedte, eigenlijk geheel afwijkend van welke auto dan ook en werkelijk geschikt om over extreem ruig terrein, zoals de jungle, te rijden. De constructie bestond daarbij ook nog deels uit hout ‘en de auto had zes wielen,’ zegt mijn goede kennis 'Bouw' enthousiast. De bouwer is een ingenieur uit Engeland. Hij had er veel voor over gehad om het project uit te voeren, zo las hij als kind. Hij vergat het project nooit meer.

Mijn kennis vertelt erover bij een goed glas bier. ‘Deze zomer waren we op vakantie in Bordeaux,’ zegt hij. De omgeving was schitterend en hij en zijn vriendin hadden op een afgelegen plaats een logeeradres gevonden. Ze installeerden zich in hun vakantie-onderkomen en wandelden  naar buiten om het erf eens beter te bekijken.

Genietend van de omgeving zag hij plotseling een hele aparte auto staan. Hij keek nog eens goed en kon zijn ogen bijna niet geloven. ‘Echt waar, dat was hem,’ vertelt hij met schittering in zijn ogen. ‘Het was precies die auto uit dat tijdschrift waarover ik vroeger had gelezen.’ Dus zoals hij is, begon hij erover met de eigenaar. Vol enthousiasme vertelde hij de Britse eigenaar van het onderkomen  dat hij in de jaren '80 in een magazine had gelezen over dit bijzondere project. Dat het project een diepe indruk op hem had gemaakt en dat hij het ongelooflijk vond dat hij juist deze wagen op deze afgelegen plek in Frankrijk zag.

 ‘I am the project’

‘Dat was wat hij zei. Niet te geloven, toch?’, zegt hij.

Alsof het hele universum zich had ingespannen om die jongen van 13 uiteindelijk toch bij zijn droomproject te brengen. Het universum trekt zich van tijd niets aan, dus hij heeft wel bijna 30 jaar gewacht voordat hij de unieke auto in werkelijkheid kon zien. Maar hij licht er nog net zo van op als toen hij er voor het eerst over las. ‘En ik mocht ook nog een stuk meerijden,' voegt hij toe.'Ik heb gewoon in die auto gezeten!’

Hij was 42 toen hij in 2015 omver werd geblazen door de ontmoeting met het project Africar. Africar is altijd uniek gebleven. Ondanks het vernuftige systeem is hij nooit op de markt uitgebracht. Volgens mijn kennis stond de auto er niet ‘in de gloria’ bij, maar rijden kon hij nog. Mijn kennis was weer net zo blij en onder de indruk als toen hij die jongen van 13 was. En ik weet zeker dat hij telkens als hij over Africar praat, net zo oplicht als toen hij de wagen voor het eerst zag. Het project raakte zijn ziel. Het universum was dat niet vergeten.

Magical Way van W.

De oudste vriendin van Morrigan (W. en ik kennen elkaar dit jaar 36 jaar) is gecapituleerd. Ze heeft een leesbril. Deze onthulling doet zij vandaag.

In het Mexicaanse restaurant waar oer-vriendin W. en ik twee dagen geleden bijeen kwamen om het gedenkwaardige levensevenement te vieren, viel het op. Waar W. normaalgesproken al likkebaardend de kaart doornam, vormde zich nu een ernstige frons boven de menukaart. De kaart werd wat verder van het blikveld afgehouden. Vervolgens moest het vlammetje van de kaars ook wat extra hulp bieden. ‘Ik zie het niet zo goed,’ luidde het commentaar. Ah, dan had Morrigan zich niet vergist.

Pret

Oer-vriendin vertelde daarna over de dolle pret van haar tienerzoon tijdens de overhoringen voor school. W. plachtte de opgegeven lesstof tot zich te nemen met behulp van een loep en een zaklantaarn. Op die manier waren de letters uitstekend te lezen. Morrigan vermoedt dat dit tot zalige buikkrampen van het lachen heeft geleid bij haar zoon. Hoe lang dit feest heeft geduurd, vergat ik echter na te vragen. Daarvoor was ik teveel afgeleid door de beelden die door mijn hoofd flitsten bij de gedachte aan de warme moeder-zoon scene. Die moest zich toch herhaaldelijk hebben afgespeeld in het huis van mijn vriendin.

Wat haar er precies toe heeft gedreven zich toch over te geven aan de leesbril, weet ik (nog) niet. Was het misschien mijn aanmoediging vooral door te gaan met de loep en de lantaarn? Mijn eigen vader weigert al decennia een leesbril aan te schaffen. Dat vertelde ik haar nadat ik weer op adem was gekomen na haar loep- en- lantaarnbiecht. De ergste hoofdpijnen konden hem er niet van weerhouden niet naar de opticiën te gaan, zei ik haar. Zijn eigen moeder die hem erop wees dat dit wellicht toch een praktisch idee was, kon hem zelfs niet overtuigen. Nu, ruim 25 jaar na de goede raad van mijn grootmoeder, draagt mijn vader nog steeds geen bril. De loep werkt prima. Dus, zo hield ik haar voor, die oplossing van de loep en de lantaarn, daar is helemaal niets mis mee.

Misschien heeft dit beeld W. naar de opticiën gebracht? Of was het uiteindelijk de waanzinnige lach van haar zoon die wellicht in de nachtelijke uren in haar hoofd nagalmde die haar deed bezwijken? Derde mogelijkheid is dat haar puberdochter-met-mening zich heeft uitgesproken.

Zolderkamer

Hoe dan ook, Morrigan is blij dat oervriendin nu weer kan lezen zoals ze gewend was. Zonder ernstige frons om de tekst te ontcijferen (trouwens, zo’n frons zou alleen maar tot een diepe rimpel leiden). En dan hoop ik dat ze snel de volgende stap op haar magical way durft te zetten: namelijk de spiksplinternieuwe leesbril onbevreesd aan de buitenwereld tonen. Want nu draagt ze hem uitsluitend op haar geheime zolderkamer. Pure zonde van zo’n mooi hulpmiddel.

Magical Way of the Sky

Morrigan watched the sky. Or was the sky watching Morrigan?
Deze lucht doet mij denken aan de luchten zoals William Turner ze kon schilderen.
Mystiek, er zit veel in verborgen, het licht is fabuleus.
Er gebeurt zoveel in deze hemel van zondag 15 november, rond 17 uur.

Hooguit een kwartiertje later ziet diezelfde lucht er heel anders uit. Herfstkleuren hebben plaatsgemaakt voor pastel. Warm is koud geworden. Donker is licht.
Goden en Godinnen werken snel. Ze maken snel iets en vervangen het net zo gemakkelijk weer voor iets anders. Dat is the Magical Way of the Air

Morrigan is in shock (2)

140 doden. Dat aantal wordt deze ochtend genoemd in de berichtgeving over de terroristische aanslagen in Parijs. Bij de aanslagen zouden acht daders zijn betrokken. Volgens het nieuws zijn zij alle acht vannacht omgekomen. Zeven doordat zij zichzelf opbliezen. Een is gedood door de politie.

Het omkomen van deze daders maakt het verlies voor alle nabestaanden en dierbaren van de slachtoffers niet goed. En wat hebben de daders hier nou eigenlijk bij gewonnen. Meer angst. Meer depressie. En natuurlijk meer haat. Zelf zijn ze nu omgekomen en hoeven de gevolgen van hun daden niet meer mee te maken. Daar zitten alle slachtoffers mee opgescheept. En de rest van Europa.

Morrigan zou wel willen weten wat de daders hadden gedacht met hun acties te bereiken. Wat wilden ze nou? Maar in mijn hoofd klinkt een nuchtere stem: Dit waren mensen die niets in hun hoofd hadden. Behalve haat. Hier bestaan geen excuses voor. Ook geen achtergronden, omstandigheden en wat er al aan verzachtende omstandigheden kan worden verzonnen. Zoveel mensen ombrengen die een avondje uit waren. Zonder enig geweten, gewoon beredeneerd ook. Nee, dat is alleen maar in en in slecht. Terreur. Wie zich daarmee bezighoudt, is lichtjaren verwijderd van hoe een mens is bedoeld.

Ik denk in eerste instantie aan alle slachtoffers en hun familie. Wat heb ik met hen te doen.

Morrigan is in shock (1)

Morrigan is in shock. Parijs. Aanslagen.  Alweer. Zover van de magical way vandaan.

Drie schietpartijen, twee explosies en een gijzeling in Parijs. Dat is op het nieuws. Tenminste 35 doden, er wordt ook over honderden doden gesproken, omdat de gijzeling in de theaterzaal in een bloedbad zou zijn uitgelopen. En veel gewonden. Arme mensen die dachten een vrijdagavondje uit te zijn.

Deprimerend. Hoe hatelijkheid het wint van liefde. Uitgerekend in de stad van Licht, de stad van Liefde. Opnieuw chaos in Parijs. In heel Frankrijk is de noodtoestand afgekondigd. Weer een intens zwarte bladzijde in deze vreemde tijd waarin ontwrichting het centrale thema is.

In plaats van dat de gekte in Syrie en Irak wordt ingedamd, wordt het verder uitgebreid. Zoals een enge ziekte zich in een lichaam verspreidt en het opvreet. De bacteriën móeten wel worden uitgeroeid. Ook als je weet dat bij de arrestatie van de daders er elders weer nieuwe on-mensen opstaan om het stokje over te nemen. Toch is het nodig om net als bij een agressieve ziekte te blijven bestrijden. En ervan uitgaan dat het lichaam geneest.

De daders die in Parijs bloedbaden hebben aangericht worden hopelijk snel opgepakt. Twee zouden inmiddels zijn neergeschoten. 

Magical Way van Erica

Morrigan voelde een drang om vandaag een heideplantje te kopen. Dus naar het tuincentrum. Staat daar een prachtig heideplantje dat door mij gevonden wilde worden. Ik vind haar en ze wilde graag mee. En hoe heet het plantje volgens de sticker? Erica gracilis. Toeval?

Als je de draad nu eventjes kwijt bent, lees dan nog even een paar stukjes terug, 'Magical Way en de Heksen van Bruegel', onder het kopje 'Erika op de Magical Way'.