Aanfluiting met fatale gevolgen

Morrigan zit ermee in haar maag. Mitch Henriquez was even over uit Aruba om in Den Haag vakantie te houden. Zaterdagavond 27 juni ging hij een leuk avondje uit. In het Haagse Zuiderpark werd het muziekfestival Night at the Park gehouden. Na afloop werd de festivalbezoeker gearresteerd, zondag overleed hij in het ziekenhuis. Een filmpje op YouTube laat zien dat het er alle schijn van heeft dat de man als gevolg van de arrestatie is overleden. Dat leidde maandagavond tot een massale woedeuitbarsting in de stad. Welkom in Den Haag.

Agenten wilden hem arresteren, omdat Mitch iets zou hebben geroepen over wapenbezit. De man bleek een biertje op te hebben en helemaal geen wapen bij zich te hebben. Toch werd hij gearresteerd.

Nou vooruit, er worden wel vaker misplaatste arrestaties verricht denk ik dan.En de politie verkeert waarschijnlijk in de hoogste staat van paraatheid, wegens die drie recente terroristische aanslagen op verschillende plekken in de wereld. Dat betekent dat de stress onder de agenten wordt opgevoerd (dat moet trouwens een keer ophouden, die agenten binnen het korps zo op te fokken, dat kan alleen maar leiden tot ongelukken). In die zin is de heftige reactie van de politie wellicht te verklaren.

Dus agenten horen een festivalganger iets roepen wat ze verdacht vinden. Ze willen nul risico nemen en pakken hem op.
Waarmee ik in mijn maag zit is: waarom moesten ze zo làng met zijn zessen (!) op één gevloerde man zitten? Wat waren ze nog met hem aan het doen terwijl hij al op de grond lag? De agenten lijken wel een horde gieren die op een prooi zit. Twee agenten tegen één man moeten het gemakkelijk kunnen redden.
Waarom kon Mitch niet direct na zijn aanhouding in een politiebus worden gezet en naar het bureau worden gereden?

Mitch had nooit zo mogen worden toegetakeld. Daar was geen enkele reden voor. En stress hadden de agenten niet hoeven hebben, het festival verliep rustig, dus ze hoefden niet op andere agressieve bezoekers te reageren.Ze kozen ervoor de weg van geweld door te zetten en toen ze eindelijk van het slachtoffer afkwamen, was hij compleet van de wereld. Vreemdgenoeg kwam niet één agent op het heldere idee een ambulance te laten komen. Mitch werd door twee agenten het ME-busje ingesleept, hij kon niet meer op zijn benen staan. Onwel in het busje? Mitch bleek al onwel vóórdat hij in het busje belandde. Dat meldden de officiële bronnen (Openbaar Ministerie) aanvankelijk niet.

Ik kan alleen maar concluderen dat het bezopen is dat de politie zoveel geweld heeft gebruikt. Ja, politie heeft het monopolie op geweld. Maar daarmee moeten ze wel verantwoordelijk om gaan. Ze moeten zich beseffen dat er grenzen zijn aan wat een menselijk lichaam kan verdragen. Die grenzen zijn duidelijk overschreden.Ze hadden kunnen weten dat de man een biertje op had. En juist dan moet je extra voorzichtig zijn. Dronken mensen hebben minder weerstand, hoe indrukwekkend ze er ook uit mogen zien.

Politie is er om mensen te beschermen. Politie moet de veiligheid garanderen. Het tegendeel is bewezen.Het ontbreekt de agenten aan pure nuchterheid. Deze agenten hadden een arrestant nodig gehad die direct nuchter op hèn reageerde. Dat is de omgekeerde wereld.Ik kan alleen maar zeggen dat dit politieoptreden een blamage is, een aanfluiting, en ik vind het een ouderwets woord maar wel van toepassing, een schande. Een schande met fatale gevolgen.

En ja, geweld lokt geweld uit. Dat verklaart de woedeuitbarsting van maandagvond in de Schilderswijk van Den Haag. Buiten proporties? Dat was het optreden van de agenten ook, in het kwadraat.
Morrigan leeft mee met de moeder van Mitch.

Strange Effect

'You've got this strange effect on me....'

Dave Berry zong het, Morrigans favoriete artiest Adam Ant zong het tijdens zijn laatste twee toernees, omdat hij naar eigen zeggen in zijn jeugd een groot bewonderaar was van de zanger uit Sheffield en ik noem het omdat de Volle Maan een 'raar' effect kan hebben.

Of het je het 'liket' of niet, het verschijnsel Volle Maan en het strange effect daarvan doet zich gewoon voor. Volle Maan brengt zware energie met zich mee. Dat zorgt voor bijvoorbeeld een fenomeen als springvloed. Maar het heeft ook invloed op je als mens (omdat je een stukje natuur bent en voor een groot deel uit water bestaat). Er doen zich meer ongelukken voor en ook komt er meer geweld voor in de dagen die voorafgaan aan Volle Maan. Weet je niet dat deze energie vrijkomt en invloed op je heeft, dan heeft het niet alleen een raar effect op jou als individu, maar heeft het ook rare effecten op je omgeving (eerste hulpafdelingen van ziekenhuizen hebben het drukker met volle man, politie ook). Doordat veel verschillende personen geraakt worden door de energie en ermee naar buiten komen. Zoals nu in Den Haag.

Politiehelikopters cirkelen boven de stad achter de duinen. Ze cirkelen rond, omdat er onlusten zijn uitgebroken in de Schilderswijk. In de Schilderswijk, vlakbij het centrum, is aan het begin van de maandagavond na een demonstratie een woedende menigte de straten ingetrokken. Honderden mensen zijn overstuur door de plotselinge dood van een Parkpopbezoeker, zondagavond. Het gaat om een 42-jarige man uit Aruba, Mitch Henriquez. Hij was voor vakantie in Den Haag, melden de media.Hij werd zaterdagavond gearresteerd en overleed zondagavond in het ziekenhuis. De demonstranten en stenengooiers wijten het overlijden aan het politie-optreden. Dat is een aanname die ze doen die hout lijkt te snijden.

De man bezocht zaterdagavond de tweede editie van 'Night at the Park', de vooravond van Parkpop het grote openlucht-muziekfestival dat sinds 35 jaar op de laatste zondag van juni plaatsheeft. De 42-jarige Arubaan werd zaterdagavond gearresteerd, omdat hij riep dat hij een wapen bij zich had. Onnozele ballorigheid? Wel bleek dat de man helemaal geen wapen bij zich had. Wel werd hij gearresteerd. En op een filmpje op youtube is te zien hoe. Dat filmpje had ik eerder nog niet gezien, maar na het zien daarvan, snap ik wel waarom zoveel mensen agressief de straat op gaan. Agressie lokt agressie uit en over het politieoptreden van zondag kan je maar één ding concluderen: dat was pure agressie. Met zes agenten, en dat zijn geen kleine jongens, hielden ze Mitch 'in bedwang'. Zes op een. Dat is geen verhouding.

Op weg naar het bureau bleek hij zich niet goed te voelen. Hij was zo onwel dat hij naar het ziekenhuis werd gebracht. En het vreemde is dat hij daar zondagavond bezweek.

Zou hij nog hebben geleefd als hij niet was gearresteerd? De betogers zijn er heilig van overtuigd dat Mitch nog zou hebben geleefd als hij niet was gearresteerd.Politiegeweld zou de man volgens hen de dood hebben ingejaagd. Van die gedachte raken massa's mensen - begrijpelijkerwijs- overstuur.

Volle Maan, Plantmaan

Plantmaan staat donderdagmorgen om 4.21 op haar volst aan de hemel. 

Deze Volle Maan draagt de energie van bestemming in zich. Na de periode van groei en daarna bloei is met Midzomer, Litha de tijd van rijping aangebroken. Het plan heeft vorm gekregen, het staat en ontwikkelt zich nu langzaam tot het rijp is. Veranderingen van nu zullen zich geleidelijk voltrekken, het abrupte van de lentetijd is eraf.

In de natuur zie je dat de zaadjes die werden gezaaid, omhoog schoten en opgroeiden tot planten. Vervolgens maakten zij een periode van bloei door, zo in de maand van mei. Nu maken zij het laatste stukje van ontwikkeling door. Het gaat om het stukje van rijpen.

In spiritueel opzicht betekent het dat je plan of project dat je eerst bedacht, vervolgens vorm gaf en uitbreidde, nu wordt doorgezet tot het zijn uiteindelijke vorm krijgt. De laatste loodjes, jawel. 

Ga er rustig mee om, je project/plan zal nu langzaam maar gestaag zijn bestemming bereiken. 

De boom die bij deze Volle Maan hoort is de Eik.

Bereid je voor op Volle Maan. Wees je ervan bewust dat je deze dagen in opbouwende maanenergie zit. Dus als je je een beetje zwaar voelt, of als alles niet erg soepel gaat, dan weet je waardoor het komt. Ook weet je dat alles vanaf donderdag weer gemakkelijker gaat. 

Neem de Volle Maan-energie woensdagavond in je op (voordat de maan op haar volst is, want vanaf dat moment neemt de energie ook weer af). Deze energie van Plantmaan kan je goed gebruiken bij het doorzetten van je plan dat al in vergevorderd stadium verkeert.

Morrigan wenst iedereen vast een Happy Full Moon! 

Summer Solstice, Litha

And the wheel turns

To the other side, 

the other side

Rolls from light towards dark, 

not very fast first,

Season colours

but steady indeed

The wheels has turned

Today,

Today

On Summer Solstice

Feast of Fire

Season of joy

Sun on his top

Responsible for bumper crop

Young becomes mature,

Old king beats young king:

Time of Oak-king has gone

Holly-king's boss

Whishing eachother Happy Solstice

And a lot of carry on

Half vijf in de morgen. Morrigan is in de duinen om het eerste licht van de langste dag te verwelkomen. Het is donker, een dikke donkergrijze deken hangt laag in de lucht. De zangvogeltjes trekken zich daar niets van aan. Gewoon op tijd zingen zij fier en vrolijk hun schitterende ochtendlied. Hun muziekconcert vult de duinen. De struiken en bomen zitten vol met vogels, stel je eens voor hoe dat klinkt. We lopen het pad naar het strand af.

Boven zee hangt de dikke sluier behoorlijk laag, zo laag dat zij het water raakt. Hun kleuren komen overeen. Het ritme van de zee klinkt hier. Regelmatige eb-klanken die gelijklopen met een rustige mensenademhaling geven dat rustige gevoel. Alleen spirit is hier nog. We gaan zitten bij een duin en beginnen onze ceremonie in onze heilige, veilige cirkel.

the Morrigan at the Sea

Met Morrigan, verwant aan raven en kraaien, betekent dat er kraaien in de buurt zijn. Daarom kan het niet anders dan dat er twee opduiken en bij de ceremonie aanwezig zijn. Zolang de ceremonie duurt zijn de zwarte vogels, de andere gedaante van de Morrigans, in onze buurt. Daarna verdwijnen zij. Tien voor half zes en het  licht komt door. Een bescheiden blauw laat zich eventjes zien aan de hemel. De eerste strandtenthouder arriveert, ik hoor hoe hij verderop aan het werk gaat.

Na de ceremonie zitten wij nog een tijd na en in plaats van de kraaien komen nu de meeuwen bij ons. Een stuk of acht staan in een cirkel om ons heen. Ze staan netjes buiten onze ruimte. Pas als de cirkel wordt opgeheven komen ze wat dichterbij. Als zij zien dat er niets te halen valt, verdwijnen ook zij weer. Met luid gemauw-krijs stijgen zij op en verlaten wij even later het strand. Het loopt inmiddels tegen 7 uur. Een oplettende Schotse Hooglander die in de duinen loopt, ziet ons gaan. Om half vijf waren ze blijkbaar nog niet wakker, toen zagen wij er geen. Maar zo om 7 uur groeten ze ons. In naam van de Godin van overvloed.

Paard is Leven

Ze móet paard horen. Het zachte gesnuif en het gebries stellen haar op haar gemak. Ze kan niet zonder de geur van paard, ze móet paard ruiken. En ze móet paard horen. Het geklipklop van de paardenhoeven als ze lopen klinken haar als vrolijke muziek in haar oren. Maya de Hoog uit ’s-Gravenzande heeft de energie van Rhiannon, de Keltische Godin die uitmuntend kon paardrijden en tijdelijk transformeerde in een paard. Maya is een paardenfluisteraar. Bovendien beschikt zij zelf over de energie van een paard. Die steekt ze in paarden èn mensen.

Altijd in een goede bui, actief en bereid om te helpen. Dat typeert Maya de Hoog. Ze heeft een aangeboren liefde voor paarden. Als klein meisje reed ze op een Shetlandpony die op de boerderij stond waar haar moeder werkte. “Dan gooide ik er een jutezak overheen en knoopte ik twee stro-touwtjes in het halster. Dat waren dan het zadel en de teugels,’’ zegt ze met een brede lach. Nu heeft ze haar eigen paarden waaronder sinds kort een trotse Andalusiër, Torres. Haar andere twee zijn Robinson en Take Five. Torres en Robinson hebben een zelfde soort achtergrond: hun eigenaren wilden graag van ze af.

Maya met Torres, de Andalusische aristocraat

Torres

Torres is een trotse Andalusiër: elegant klein koppie, mooie lange, zwarte manen, grijze vacht, fiere houding. “Hij is een ingetogen aristocraat,’’ zegt Maya. “Hij had  zoiets van: ik bok jou eraf. En dan deed hij dat, kort maar krachtig. Je kunt hem op geen enkele manier dwingen iets te doen en ruig gedrag pikt hij al helemaal niet. Als je hem de hulpen netjes geeft, heb je geen enkel probleem met hem. Ik  rijd hem nu met een heel los teugeltje, niets aan de hand.’’ 

'Ruig gedrag pikt hij helemaal niet'

Robinson

Robinson is een ander verhaal. Dit paard is uitgesproken extravert van karakter. “Met hem heb ik veel moeite gehad om hem weer in zijn normale staat terug te brengen,’’ zegt Maya die zielsveel van dit paard houdt. “Hij was kansloos. Ik wilde hem graag nog een kans geven. Maar hij was zó boos toen hij hier kwam. Slaan, trappen, bijten. Hij had nul vertrouwen in de mens, omdat hij was mishandeld. Ik begreep hem zó goed, dat we er samen toch uitkwamen.’’ Met veel begrip, geduld en doortastendheid kon Maya tot de grote vos doordringen. “Het is zo’n getalenteerd paard,’’ zegt ze trots. Robinson doet het tegenwoordig heel goed onder zadel. “Je moet wel zijn grenzen respecteren als je hem iets nieuws wilt aanleren. En goed communiceren. Kijk, als ik iets van jou wil en ik vraag het in het Chinees terwijl jij die taal niet spreekt, kan ik steeds harder gaan schreeuwen. Maar dat zal geen effect hebben, want je snapt het niet.’’

Robinson kreeg bij Maya zijn vertrouwen terug en helpt haar nu met coaching

'Je moet wel zijn

grenzen respecteren'












Met duidelijke communicatie heeft ze Robinson nu zo ver dat hij makkelijk onder zadel loopt èn Maya helpt bij de paardencoaching. Want Maya is ook paardencoach.

Spiegelen

Samen met paarden helpt Maya mensen die met levensvragen worstelen of problemen willen oplossen. “Paarden spiegelen mensen. Spiegelen wil zeggen dat ik aan de paarden zie hoe de mensen zijn. Aan de manier waarop een paard op jou reageert als je met hem in een ruimte staat, begrijp ik hoe jij in elkaar steekt. Hoe je gevangen zit in je eigen lijf bijvoorbeeld.’’

Tijdens het spiegelen stuurt Maya de situatie niet. “Ik kan wel opdrachten geven, maar tijdens het uitvoeren van die opdracht, grijp ik niet in. Soms ontstaan er magische momenten.’’ Ze denkt terug aan een van de sessies. “Gaat iemand bijvoorbeeld de ruimte in waar het paard staat en die vindt dat het paard van alles moet doen. Het gevolg is dat het paard in een hoek gaat staan en niets doet. Ik heb het wel eens gezien. Op het moment dat die persoon niets meer vroeg, kwam het paard naar hem toe en bracht zijn hoofd naar zijn buik. Precies daar waar je zonnevlecht zit, ter hoogte van je maag. Het was alsof het paard ook een stukje heling gaf aan die persoon. Paarden raken iets aan bij mensen.’’  

De edele viervoeters hebben zeker bij Maya iets aangeraakt. “Ik heb er alles voor gedaan en ik heb er alles voor gelaten,’’ ze peinst even. “Ik houd van het moment. Het moment is leven. Paarden houden je in het moment.’’ De definitie van paard is in dit geval: Paard= Leven. En dat slaat voor 100 procent op Maya.

Grasmaan

Grasmaan. Dat is de Volle Maan die zich nu aan het opbouwen is. Over drie dagen, op dinsdag 2 juni, is ze perfect vol. 

Grasmaan is de maan die tussen Beltane en de midzomerzonnewende (Litha) in valt. Het is de maan die middenin de periode van Groei & Bloei valt. 

Alles wat eerder is uitgezet, is gegroeid en heeft zich ontwikkeld.

Het staat in zijn volle kracht. 

Besteed aandacht aan datgene wat is uitgezet en tot ontwikkeling is gekomen.Geniet er ook van. 

Wat verdwijnen moest om de groei te bevorderen, is verdwenen. En dus kan je nu rustig kijken naar datgene wat er is en daar blij om zijn.

De boom bij deze maan is de meidoorn

Engelen

Hoe een koude, buiige dag een magische avond bij zich droeg.

Hoewel we al diep in Beltaine-tijd zitten, tijd van Bloei, diepe lente en felle kleuren, wil het temperament van het vroege voorjaar zich niet laten temperen. Serieuze, vroeg-maartse buien trokken vandaag in volle glorie over het land. Het weer was onbestendig typisch Hollands: dan weer zonnig, dan toch grijs. De wind loeide om het huis en viel daarna weer stil. Wolken schoven uiteen, vormden daarna weer een front. Enfin, Morrigan is geen weervrouw, maar dit is een schets van de dag. Die eigenlijk dus meer in maart thuishoort dan aan het einde van de lieflijke maand mei.

Morrigan had voor vanavond met een vriendin afgesproken in de stad. Voor een gezellig glaasje.Op het plein was een muziekfestival aan de gang. Sommige artiesten hadden geluk en verzamelden veel publiek omdat het droog was. Pechvogels stonden voor de meedogenloze plensbuien te spelen. Publiek verdween op die momenten in de omliggende café's. In een van die cafeetjes hadden we afgesproken.

Dolle pret

Mijn vriendin zat er al. Er kwam spontaan nog een gezellige ziel bij ons zitten die mijn vriendin al kende. Morrigan leerde hem kennen als pianist/gitarist. Met ons drieën hadden we dolle pret. Kopjes thee en koffie van de pianist voor ons vlogen over tafel. Tot de dj kwam en de muziek op zo'n volume zette dat de kelen zeer deden bij het praten. Dat was het teken dat we verkassen moesten. De muzikant ging zijn weg, mijn vriendin en ik gingen naar een volgende gelegenheid. Voor een laatste drankje waarna de terugtocht naar huis werd aanvaard.

Het regende niet, nee, de hemel had de sluizen opengezet. Geschrokken van de komst van de Niagara Falls boven de stad, bleven we even onder de luifel van het café staan. Eventjes wachten, dan zou de bui vanzelf wel overtrekken.
....
....Dachten we.
....
.....
Maar nee. Het regende pijpenstelen en dat bleef zo.

Paraplu

'Zullen we dan maar?' Geen afdakjes in de smalle straat. Maar ja. Dus daar gingen we. In gestrekte draf naar het plein waar mijn gezelschap haar fiets had geparkeerd. En waarvandaan Morrigan nog even verder moest. Want Morrigan was met het Openbaar Vervoer. Doorweekt riepen we nog een woord van afscheid naar elkaar en kon ik mijn gehaaste gefladder door de regen voortzetten.

De tramhalte die ik normaal gesproken had genomen was dicht. Wegens werkzaamheden. Jammer, want het betrof een fijne ondergrondse tramstop. Mijn sprint duurde voort. (gratis conditietraining met dank aan de natuur).
Maar wat zag ik daar? Op enkele meters afstand wandelde daar een Man met Paraplu. Grote Paraplu. Morrigan was paraplu-loos. Even de sprint inhouden.
'Mag ik even meelopen?'
Een allervriendelijkst 'ja, hoor' was het antwoord dat als muziek tussen de regendruppels klonk.
'Ik moet hier naar rechts, maar jij moet zeker rechtdoor?' vroeg de vriendelijke wandelaar.
Dat had hij goed begrepen.
'Dan loop ik nog wel even een stukje mee.'
Tegen zo'n aanbod in zo'n situatie moet je nooit protesteren.

Buschauffeur

Daar kwam de bus net aanrijden. Die kon ik ook nemen, in plaats van de tram. Binnen een tel had ik besloten dat ik voor deze bus ging. Want meneer Paraplu moest dadelijk toch ècht rechtsaf slaan om op de plek van zijn bestemming te komen. En de bus liet zich zien, de tram niet.

Ik bedankte de vriendelijke meneer voor de wandeling onder zijn paraplu, sprintte over het fietspad naar de bushalte en sprong als een halfverzopen kat zo de bus in. Op dàt moment schoot mij te binnen dat mijn ov-chipkaart, het vervoersbewijs dat telkens moet worden opgeladen met zoveel mogelijk euro's, leeg was.
'Oh, die is leeg', dacht ik hardop. Mijn pasjeshouder stopte ik verslagen terug in mijn tas en grabbelde naar mijn portemonnee om een los buskaartje te kopen.
'Gaat zitten dan.' Het waren de woorden van de jonge, breedlachende buschauffeur. De hemel zong! Morrigan herkende in hem de spirit van onuitgesproken verbondenheid, uitgedrukt in een vorm van van pure vriendelijkheid: een vrij busritje. Ik werd overspoeld, niet door regen deze keer, maar door dankbaarheid. Die sprak ik uit en met een net zo brede lach als hij op zijn gezicht had, liep ik door. Bij 'mijn' halte zwaaiden de chauffeur en Morrigan nog uitbundig naar elkaar. Het voelde alsof hij mij persoonlijk naar huis had gebracht. Het werd een bijzondere avond waarop ik in elk geval vier engelen heb ontmoet: mijn afspraak, de pianist/giatrist, de man met de Paraplu en last but not least de buschauffeur.
De wereld zit vol met engelen. Als je ze maar opmerkt wanneer ze zich laten zien.    

Ultieme vrijheid

Wie achter op een motor zit en het stuur uit handen geeft, kan niets anders dan zich volledig overgeven. En volledige overgave is pas leuk als je degene met het stuur in handen vertrouwt. Als er van vertrouwen geen sprake is, dan is het stuur uit handen geven een ware nachtmerrie. Dan verandert overgave in onderworpenheid. Maar achterop een motor zitten is bedoeld als plezier. 

Morrigan had het geluk de motorrijder die ze nèt had leren kennen wèl het vertrouwen te kunnen geven. Zomaar. Er zat geen gedachte tussen toen ik achterop zijn motor plaatsnam. Ik ging er gewoon op gevoel vanuit dat hij verantwoordelijk rijden kon. Die gedachtenloze actie was ook een geluk, want een stemmetje als 'bij wie zit ik eigenlijk achterop, kan hij wel veilig rijden?' had alle plezier weggenomen en veranderd in een nachtmerrie.

Dus daar gingen we, de motorrijder die ik die dag leerde kennen en ik.
Opletten bij het optrekken, meegaan in de bochten, lachen om de snelheid en dan dat heerlijke gevoel van vrijheid, van in de buitenlucht vliegen, als een vogel zo vrij.

Koffie langs het strand, de zoete geur van hooi in het land.
Je praat wat met elkaar als het even kan.
En mijn eerder aanname, dat hij verantwoord motorrijden kon, bleek gewoon te kloppen.

Motorrijders groeten elkaar allemaal.
Ze trekken korte stukjes met elkaar op vanaf het verkeerslicht als dat van rood op groen springt.
Even kijken hoe snel ze kunnen ten opzichte van elkaar. En elkaar dan weer loslaten.

Morrigan was blij. Blij met dat gevoel van vrijheid en verbondenheid, van genieten en vertrouwen.
Dat heerlijke gevoel van totale overgave en aan het einde van de dag de zon in je gezicht te voelen was ronduit zalig.

Volledige overgave is ultieme vrijheid.
Wat een geluk om dat te mogen ervaren.
En de motorrijder? Die vertrouwde op zijn motor, gaf zich daaraan over en was de koning van de weg.

It's not about Love

It’s not about love, love

Between you and I

When you call me baby

And make me cry

It’s not about love, love,

Between me and you

When you call me darling

And write about the things you do

It’s not about love, love

When I feel touched

If you say those words, love

So warm and soft

It’s that I discover, my dear, my love

That I feel, darling

I feel for real

That I can feel

That I can feel!

Or is that what's called love, love?

Paradijs in de Polder

Van controller op kantoor naar herder van een kudde

Het lam staat symbool voor vernieuwing. Het schaap symboliseert behoefte aan bescherming en leiderschap. Voor Odile Olfers kwamen deze twee symbolen samen. Zij vernieuwde zichzelf en beschermt nu drie schaapskuddes nadat haar baan bij het ministerie van Defensie kwam te vervallen.

Odile werkte 25 jaar als controller bij Defensie. Haar baan verdween en Odile wist aanvankelijk niet zo goed welke kant haar leven uit zou gaan. Na een jaar opperde een buurman of het herderschap iets voor haar zou zijn. Odile woont buiten en heeft thuis onder meer  vijf schapen. “Maar ik had er nooit aan gedacht om herder te worden,’’ zegt zij. “Het sprak me wel direct aan.’’

De vernieuwing was in gang gezet. Odile zocht een herder, vond er een en vroeg hem of zij met hem mocht meelopen. “Ik weet niets, maar ik wil alles leren, zei ik.’’ De herder deed goede pogingen haar van haar idee af te helpen. Dat is niet gelukt. Odile hoedt nu sinds vorig jaar drie kuddes. Op parttime basis. Zij is razendenthousiast over haar nieuwe werk. “Ik werk drie dagen per week, maar ik wil graag uitbreiden naar vier dagen.’’

Morrigan loopt een dagje mee

Locatie: Noorderplassen, Almere 

De kudde aan de wandel langs de Noorderplassen

De schapen staan dicht bij elkaar, vlak achter de dijk langs de Noorderplassen in Almere. Hier vervullen zij de rol van de 'natuurlijke grasmaaiers'. Nieuwsgierig bekijken ze de voorbijgangers. De dieren zijn rustig, geen geblaat. Het is half negen in de morgen. Odile arriveert met haar twee border collies. Ze is vrolijk. Het regent niet en het is ook niet te heet. “Kom, dan lopen we eerst door de kudde heen.’’ Ze haalt de elektriciteit van het flexibele hek af en laat mij over het draad heen stappen.

Schapen zijn wild. Ze houden er niet van dicht te worden benaderd. Erop afstappen alleen al zorgt voor beweging van de groep. Die natuur gebruiken herders voor het hoeden van een kudde. Voordat een herder met zijn dieren op stap gaat, moet hij natuurlijk wel eerst weten welke schapen mee kunnen en welke niet.

Dus moet hij toch door de kudde heen om te zien welke schapen kreupel lopen. 

“Zachtjes lopen,’’ instrueert Odile. De herderin loopt ook niet rechtstreeks op de dieren af. Met een grote boog en  voorzichtige tred lukt het middenin de kudde te belanden en er doorheen te wandelen. De dieren komen vanzelf in beweging, ze lopen van ons af. Zo kunnen we precies zien hoe ze lopen. 

Badmeestershaak

Twee schapen lopen mank. Daar moet Odile iets aan doen. Ze pakt een lange stok met grijphaak eraan. Dat doet Morrigan aan zwemles denken. De badmeester had vroeger zo’n lange stok met een haak eraan. Die voelde ik regelmatig om mijn nek, als ik op de lange baan op mijn rug niet rechtuit zwom, maar een diagonaal dreigde te maken. Zo’n soort stok heeft een herder bij zich als hij een schaap wil vangen. Odile loopt achter het schaap aan dat uiteraard onraad ruikt en weg wil, maar daar gaat de stok en grijpt de haak om een van de achterpoten. Ze tackelt het schaap met de haak en is er daarna snel bij zodat het niet kan weglopen.

Odile behandelt een van de twee manklopende schapen.

Nadat Odile de twee zieke schapen heeft gevangen en behandeld, verplaatsen we de paaltjes van de hekken om zo het graasgebied te vergroten. En dan gaat Hèt gebeuren: de schapen mogen aan de wandel. Eén paaltje wordt zover opzij gezet dat de kudde een opening heeft. De border collie heeft er zin in zo te zien. Ze rent ijverig heen en weer. Als een grote wollen wolk verplaatst de groep schapen zich in een uitermate hoog tempo. ‘Kunnen ze je omver lopen, of gaan ze altijd automatisch om je heen?’ vraag ik mij plotseling af als tientallen schapen wild om mij heen rennen. “Ze kunnen je ook omver lopen’’, luidt het antwoord dat ik niet had willen horen nadat ik mijn vraag had gesteld.

Ik slik even, zorg ervoor dat ik wat steviger op beide benen sta en beweeg me dan uit de kudde, of rennen de schapen zelf voorbij? Na wat geharrewar met schapen die nog achterblijven en niet zien hoe ze uit het omrasterde veld kunnen komen, ferme inspanningen om de border collie in het gareel te krijgen, opniéuw in het gareel te krijgen èn daarin te houden, lukt het Odile de kudde naar de plek te brengen waar de schapen ook nog kunnen grazen. “Dit is genieten,’’ verzucht Odile. “Hier doe je het voor. Moet je horen hoe ze grazen. Dat is toch een prachtig geluid?’’

Vredig klinkt het gepluk van het gras, het zachte gekauw, het gepluk en het gekauw. De hond blijft voortdurend waakzaam onder het voorjaarszonnetje, de herderin ook. Nee, dit is niet te vergelijken met Odiles vorige leven op het ministerie. Dit is hard werken met als beloning púúr natuur.